Draw Drew Drawn

Neither Future nor Past, Only Present.

2008-03-30T19:26:00.003+07:00

So many things was happenning on Friday 28, things that good and bad.
I woke up in the morning like 11 and then in a rush to go to art funding project at RMIT.
The talk session was pretty good ha ha ha because I can finally meet someone that I want
to see but don't have any chance to talk to. Then I found myself I'm losing my phone again,
still didn't worried about it much coz I thought I left it at home.

So I lively to go had a coffee with Zoe, Alice and Mike, we did have a good chat, talk talk talk about our future project. Also possibly do some collaborative work together, How cool is that, huh?

In the mean time, I start a plan that after this have to get 'that' stuff from James first then go back home to find a phone. So I ask Zoe to come to the studio, I'll show her the first picture of my upcoming project, I think she like it. I'm really happy that I meet her today, hope she has a same feeling.

I waited for James and then start to worried more about the phone after I call back home and
ask someone to find it but they don't. Finally I decided to go back home first and then I found
that i maybe really lost it this time ha ha ha but I don't know why I didn't feel so sorry. Umh..
why why why...

I'm heading back to studio and met Emily while waiting for elevator, it's good to see her after
haven't see her for a while. We share what was happen to us. James was talking to John in the
room also Preet, so have to wait them to finish. But I can't see that they will finish soon so I think
I should join them instead which is good coz haven't talk to John about my project.

I just be an audience to this talk didn't ask anything much, John tell others that I'm intelligent!!
Damnn ha ha ha I don't know how to behave when someone give me a compliment like this
and in front of my friends. Umhh but I'm really happy because i like John and really want him
to like me too, of course as one of his favourite student.

Intelligent people want to know everythings!!!!!

Agree indeed!!!!

Though shouldn't take it too seriously otherwise it'll cause many troubles such as so ARROGANT. Ok he gave me some more thought that I can extent it. After got stuff from
James, went to meet Aran and his guitar club friends then met Moonsun by accidentally.
It's really great to meet her again coz I've been wondering will she going back here or not.
Now I can answer the question. She look alright and got a job here already, great grand good.

I ran to get some food from Melbourne Central for dinner at Hui Hui house for guitar lesson.
While I walk back I met P' Joy (Thai girl that work in the cafe with me, she's kinda manager there) I excitedly told her I lost my phone, then she replied me back 'It's in the cafe now'
I was super surprised, had to ask her again about what was going? why my phone was there?
I finally get a clue that I lost it in that session and someone return it back to the cafe.

Lucky lucky luckieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.
(though i told myself if i get it back it mean i 'll go back to Thailand after the graduation T_T)

Anyway, I'm happy now so it doesn't matter what going to happen next day.
I live my life for today only!!!!!!

Lovely and Unique Day in my life : )

2008-02-29T20:36:00.003+07:00

Today, I felt like a new born child.
It's my first day to start new job.
It's my first time to riding bicycle with Critical Mass.
It's my first time to watching sun setting alone.

Ok, I'll start one by one.
I've just got this job after try to find it for 2 weeks. Umh.. it's not so long , isn't it?
But it really really make me happy, because I feel worthless when I have no job.
Maybe because I'm very lazy too ha ha ha, I mean when I'm at home, I always do nothing!!!!
It's so goooooooooooooooooooooooooooooooooooodddddddddddddddddddddddd to get a job!!!

Next, Critical Mass is an activity that many people are riding bicycles together to block the other cars and help everyone to get along the way at the same time. Is that confused ha ha ha?
Anyway, Just check on the Internet about 'Critical Mass'. Oh yeah also, it's the first CM on Feb 29. Wooo Hooooo. The next will be in 2036.

Last but not least, Watching the sun setting at St.Kilda beach alone is just so peaceful. It's really
really really fulfill something that I miss. Such a good feeling.

Such a Life!!!!!

2008-02-19T21:20:00.003+07:00

Such a thing that happen into my life now ha ha ha.

First, I found my phone which is in my friend house all the times but I dont know why my dear friend didn't call back the number that shown in my phone.
Anyway, I don't care it much.

Next, I have a good time with Marco. No, not like what you thinking. It's just a meeting for the future opportunity that we might have together. Collaborating my visual and his sound !!!! isn't it that great huh?

On Saturday, I went to 'Explosions in the sky' They were so damn good!!!!!!!!!!!!!

Mann, I'm not in the mood of describing beautiful things now.

See you later

At the bottom of everything!!!!

2008-02-10T21:29:00.000+07:00

My Favourite song now from 'Bright Eyes'.

Lost phone.

Lost heart (well not actually).

Found new friends.

Found out that we may lose control sometimes.

Even we know how to control it but it's actually not us that can control.

มือถือ อายุไม่ถึงสามเดือนหาย เพราะความไม่ระวังระไว
อกหักรอบที่แปดร้อยสามสิบสองจุดหกสี่ห้า เพราะความซื่อสัตย์ที่เค้ามีต่อแฟนค๊าววววววววววววว

ฮ่าๆๆๆ ตลกดีว่ะ ชีวิต

I'm Back

2008-02-08T11:34:00.001+07:00

I'm Backkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk
kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk

Homesickness can damage your dream.

2008-01-23T01:26:00.000+07:00

Damn Damn Damn!!!!!
Now my feeling is totally change. I don't want to go back to Melbourne now. It's so ridiculous.
Last 2 weeks I wish myself can go back there earlier than Jan 30 but now maybe later than that.

Such a life! yeah I think maybe because I stay here to long, about 1 month probably better. This is 2 months so I get used to with everything around myself. I come so close with all of my friends again. Having many parties. Happy with my family. I'm pretty sure this time will take me longer than 1 week to cheering up with my life in Melbourne. T_T

I don't want to go back thereeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

Waiting for silence call

2008-01-18T01:36:00.000+07:00

ขอเขียนภาษาไทยก่อนวันนี้ เพื่อเป็นการบันทึกเรื่องราวไว้ วันนี้เราไปเที่ยวตลาดโรงเกลือ ที่ อ.อรัญประเทศกะหนูดี อาท และพี่แป๋ง โดยขับรถหนูดีกันไป
หนุกดีมากๆ เลยอ่ะ ออกจากกรุงเทพ กันตั้งแต่แปดโมงเช้าได้ กว่าจะไปถึงก้อเกือบเที่ยงๆ พอดี ไปถึงก้อไปแวะเล่นการพนันเสียหน่อยยยยยยยยยยยยยย
ตามสูตรเด็กมีการศึกษาอ่ะนะฮ๊า ถามเค้าไปตลอดทางแบบไร้ยางอายว่า พี่ฮ๊า บ่อนนี่ไปทางไหนอ่ะค๊าๆๆๆ

แต่พอไปถึง บรรยากาศโดยรวม ไม่ได้ต่างจากที่เมลเบิร์น เท่าไหร่นัก อบอวลไปด้วย กลิ่นหิวความร่ำรวยและความไม่น่าไว้วางใจ ฮ่าๆๆๆ
เราเล่นไรไม่ค่อยเป็นนัก เลยเลือกเล่นตู้สลอตแบบที่เคยเล่นกะฮิโร่ที่นู่น โดนไปเลย ร้อยยี่สิบ เลยเลิกเล่นดีฝ่าตู ไม่มีดวงแฮะ
ก้อไปดูๆ หนูดี เล่นอีกสองสามโต๊ะ เสร็จแล้วจึงย้ายขบวนกลับมายังฝั่งไทย ขากลับหลังจากข้ามฝั่งมาแล้ว ก้อมีแก๊งเด็กเขมรเนี่ย วิ่งไล่ตาม พยายาม
เอาร่มกางแดดให้เราให้ได้ ทั้งๆ ที่พวกเราทุกคนต่างปฏิเสธไป แปดล้านรอบได้ว่า กูไม่อ่าววววว ไม่ต้องกางให้ฉานนนน ฉันยินดีดำมากๆ เลยนะฮ๊า
เราเลยบอกหนูดีว่า เอาเว้ย วิ่งหนีพร้อมๆ กันเลยดีกว่า ก้อโดนวิ่งตามอีก สุดท้ายก้อ เอิ่มมม โดนด่าว่า ใจร้าย แล้วก้อเอาร่มเฉาะที่ด้านท้ายทอยดิฉัน
หนึ่งทีนะฮ๊า ก้อเจ็บเหมือนกันน๊า ฮ่าๆๆ แต่ขำดี

เสร็จแล้วไปเช่าจักรยานเพื่อออกตามหา สินค้าที่เราต้องการ สุดท้ายเปนไงล่ะ ไม่ได้ไรมากมายเลย กระเป๋าสองใบ กะเสื้อโอเวอโค้ตหนัง ราคาสาม
ร้อยบาทเท่านั้น คุ้มเจรงๆๆๆๆ ดีดีดี แต่ตอนนี้ จนมากเลย เศร้า อยู่นานกว่านี้นี่ เกรงใจแม่สุดๆๆ ก้อเดินๆ เรื่อยๆ ซื้อของต่อ จนถึงประมาณ ห้าโมง
ครึ่งได้ จึงตัดสินใจกันว่า กลับบ้านกันดีมั้ย เดวมืด โดยแวะหาข้าวกินที่แถวนั้น แบบไม่แพง แล้วก้อขับรถกลับด้วยความเบิกบานใจ ห้ามใครหลับ
เพราะจะด่า ฮ่าๆๆๆ ก้อนั่งแหกๆ ปากร้องเพลงกันมาตลอดทาง รู้สึกว่าเป็นบรรยากาศที่ดีมากๆ เลยอ่ะ ชอบบบ มีความสุขนะ

แต่ทีนี้ ปัญหาที่เกิดขึ้นก้อคือ เราชักผูกพันอีกแล้ว กะบ้าน กะเพื่อนที่ไทย คือ อยู่ที่ไหน นานๆ พอมันคุ้นชิน มันก้อไม่อยากจาก ตอนนี้ เริ่มรู้สึกว่า ไม่
ค่อยอยากกลับไปเท่าไหร่เล้ยยย เศร้า ฮ๊า กลัวจะเป็นโรคคิดถึงบ้านหนักกว่า ขาที่ไปเมลเบิร์นครั้งแรกอ่ะ เง้ออออออออ ทำไงดี๊ๆๆๆ

ง่วงแล่ว ไว้วันหลัง บรรยายต่อ

My unbearable lightness of being.

2008-01-12T02:07:00.000+07:00

My life almost complete!!!!!!!!
Well.... yes, it's not true ha ha ha.
and I really wonder I'll ever have a chance to say something like that in the future.
I'm such an average greedy person, I think I am.

Holidays in Thailand for me, it's like a special episode for my life ( for now). I mean, my life in Melbourne is totally different feeling and atmosphere. Everyday is so brand new. I met so many new people, places and experiences then it make me feel like I am a main character in some TV series. Umhhh.. this is such an egotistic story telling ha ha ha.

Anyway, where is my inspiration? yeah inspiration is the word that I found between the conversation with P Wit and Cheng (Thai friends from Melbourne) I need inspiration!!!!!

I hope I got something back to Melbourne ha ha ha.(I know I won't)

No matter how many times it is!!!!!!

2008-01-07T01:48:00.000+07:00

Woo finally I watch the whole '50 first date' in once time. Before this, I've always have a chance to watch it only the second half of it, never watch the first one before. Great, I still like it.

Actually, when I told my friends about how much I really like this movie. They're all surprised!!! because they think it's kind of cheesy movie ha ha ha. Yep I agree but for me it's still not too cheesy enough to stop watching it ha ha ha.

For 2-3 days, I start to think about my feeling when I have to go back to Melbourne. I know that I'll feel homesick for sure but I also know that I'll forget about this feeling in 2-3 days. The truth is I didn't be a mean girl that can forget and don't care about my family but I just realised that it's useless if I keep thinking about it, I can't do anything and lose all concentration. So it may be better to keep it like put something in a box. Just don't think about it. I don't know about other people solutions but for me this work well.

Anyway, my mouth stink!!!!!!!!!
How come!!!! maybe haven't talk to friends for a while.

จะมีคนเข้ามาอ่านบ้างมั้ยน๊ออออออออ ฮ่าๆๆๆๆ

Dear enemy

2008-01-04T16:54:00.000+07:00

Dear everyone ( if I have one!!!!)

I'm back.

First of all, from now on this will be bilingual blog , English first then Thai. So to whom may too lazy to read some stupid English please skip to the end.
Well!!! I think I haven't write any blog for almost one year, then I write it now.

My life in Melbourne already complete for 1.5 years so only .5 year left!!!!!!!!!!
Damnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn

Now I am in Thailand taking a holiday break. First, travelled with my family to Chaingmai and Pai then went to Larn island with my mom. Have a little party with my friends in Bagkok and then end up this year in my house sick like hell and start the first day of this year in the hospital ha ha ha.

Actually it's not that bad ( this is so familiar sentence to me) staying in hospital is super good for you if you SICKKKKKKKKK.

Anyway, I'll try to post this blog everyday with full of shit information as much as I can ha ha ha

แฮ่ ป่วยฮ่ะ ไข้เลือดออก นอนโรงบาลอยู่สามวันสองคืนได้ สนุกจัง ฮือๆๆ
แต่อย่างไรก้อตาม ต่อไปนี้ เดี๊ยนจะพยายามบันทึกทุกอย่างลงที่นี่ทุกวันนะฮ๊า

กรี๊ด กร๊าด คอนเสิร์ต

2007-02-24T21:23:00.000+07:00

กรี๊ดดด ทำไม มันเท่ยังงี้วะ เนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

Archie Bronson Outfit นั่นเอง เดวเอารูปมาให้ดูนะฮะ

เพิ่งได้ไปดูคอนเสิร์ตของวงนี้ มาเมื่อวาน วันที่ ยี่สิบสาม กุมภาพันธ์ ณ คอร์เนอร์
โฮเตล เจ้าประจำที่นำเข้าแต่คอนเสิร์ตจ๊าบๆ อยู่เสมอๆ เนืองๆ จิงๆ เมื่อวานนี้
ไม่ได้มีวงนี้เล่นแค่วงเดียว มันเปนคอนเสิร์ตคู่กะอีกวงนึง ชื่อว่า
The walkmen
ซึ่ง จิงๆ แล้ว เราแม่งไม่เคยฟังเลย ไอ้อีกวงเนี่ย เดอะ ว้อคเมน ไรเนี่ยนะ แต่ช่าง
มัน เมื่อวานนี้ เป้นครั้งแรกที่ไปดูคอนเสิร์ตคนเดียว ทำไงได้ฟระ ไม่มีเพื่อนดู แต่
อยากดูมากนี่นา ยังไงต้องไปดูอ่ะ เพราะคิดๆ แล้วกลับไปเมืองไทยคงไม่มีโอกาส
อย่างนี้อีกแน่นอน ต้องรีบฉกฉวยให้มากที่สุด ซึ่งเราก้อได้ทำการลิสต์รายชื่อ
ศิลปินวงอื่นๆ เข้าคิวมาให้เดี๊ยนได้ชมอีกมากมายก่ายกองเลยนะฮ๊า (อ่านมาถึง
ตรงนี้ แม่ของดิฉัน อาจจะบอกว่า เวรจริงๆ ทำงานมา แทนที่จะเก็บเงิน เอาไปดู
คอนเสิร์ต หมดนะลูกตู แต่อยากจะบอกว่า โอกาสในชีวิตที่เมืองไทย มันช่างน้อย
นิดนะคะ ที่จะได้ดูวงพวกนี้น่ะค่ะ สงสารหนูเถอะนะคะ)

ไปถึงคอนเสิร์ตได้ประมาณสองทุ่มครึ่ง ประตูเปิดพอดีเลย คนไม่เยอะมาก
อย่างว่า ไม่ ป๊อป ปูล่าร์ เหมือนไอ้วง มันฝรั่งร้อนนั่นอ่ะ ไปถึงด้วยอาการหวิวๆ
แบบว่า ไม่เคยมาทำตัวแนวๆ ที่เมืองนอกคนเดียวไง ก้อเดินเขิลๆ เข้าไป โชคดี
ว่าเคยมาที่นี่ ได้สองสามหนแล้ว จึงไม่เขิลมากเท่าไหร่ เข้าไปถึง ก้อไปจับจอง
พื้นที่ เดินดูเด็กแนวคนอื่นๆ สำรวจๆ แล้วก้อดันไปเจอ สาวฝรั่งผมแดง ชุดแดง
คนนึง หน้าตาน่ารักดี ผมหยิๆ ยุ่งๆ ยาวๆ มาคนเดียวเหมือนกันมั้ง นั่งอยู่คน
เดียวข้างๆ เรา ใจเราก้ออยากชวนเค้าคุยนะ เผื่อว่าคราวหน้าได้ไปดูคอนเสิร์ต
ไรด้วยกันเงี้ย แต่สุดท้ายแล้วก้อไม่ได้คุยไรเลยอ่ะ ทั้งๆ ที่ตอนแบบว่าคอนเสิร์ต
เริ่มแล้วอ่ะ ดวงชะตา ก้อดันพาให้เราได้มายืนอยู่ข้างๆ กันอีกนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ
อ่านมาทั้งหมด อย่าเพิ่งเข้าใจ ข้อยผิด ว่าข้อยเป็นเลสเบี้ยนเน้อ ถึงแม้จะแต่งตัว
และท่าทางเหมือนแมนๆ ก้อตาม แต่เราเป้นหญิง จิงๆ ให้ดิ้นตายเลยฟร่ะ

กลับมาว่ากันถึงเรื่องคอนเสิร์ตกันต่อดีฝ่า แบบว่าขอข้ามๆ ไอ้ช่วง ที่มีวงจาก
เมลเบิร์นเองเนี่ยแหละมาเปนวงรับเชิญไรเนี่ย ชื่อก้อจำไม่ได้หรอก แต่คนกรี๊ด
กร๊าดกันน่าดู อย่างว่าวงพื้นถิ่นอ่ะ หน้าม้าย่อมเยอะเปนธรรมดาฟร่ะ ดูมันเสด
วงที่เรารอคอยมานาน ก้อขึ้นมาซะที เท่จิงๆๆๆๆๆ มีหนวดกันทั้งสามคนเลย
ทั้งหนวดทั้งเครา เท๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพลงก้อเพราะ เล่นก้อดี
อะไรก้อดีไปหมดเย๊ยยย เท่ฟร่ะ แต่แม่งได้เล่น แค่หกเพลงเอง จ๋อยๆๆๆๆๆ
แบบว่าต้องลงให้อีกวงมาเล่นต่ออ่ะ อีกวงนี่ ไม่เคยฟังเลย แต่ก้อต้องดูฮ่า
เสียค่าบัตรไปแล้ว ยังไงต้องดูว้อยยย

จบ
นึกไม่ออกแล้นส

โปรดติดตามวงนี้ ได้จาก มายสเปสนะฮ๊า
http://www.myspace.com/archiebronsonoutfit

สิงห์นักเสิร์ฟ

2007-01-21T20:28:00.000+07:00

แฮ่ม ไม่ได้เขียนมานานเหลือเกิน
ก้อมีเรื่องราวผ่านไปมากหลาย ช่วงนี้ ยังอยู่ในช่วงปิดเทอมอยู่ ไม่ได้เปิดเรียน
เลยปิดมาตั้งแต่ ช่วงปลายเดือนธันวาคมแน่ะ จนตอนนี้ กลางเดือนจะปลาย
เดือนมกราแร้น ตอนนี้ ก้อมีงานทำแล้ว ทำในร้านอาหารไทย ที่เจ้าของไม่ใช่
คนไทย ตอนแรกกว่าจะหางานทำได้ ช่างยาก ช่างเย็นเสียเหลือเกิน เหตุหนึ่ง
อย่างก้อเพราะว่า แบบว่าอยากแนว อยากทำงานที่ตัวเองชอบ เราเลยเอาแต่
สมัครจะทำงานร้านขายซีดีให้ได้ ฮ่าๆๆ แล้วเป็นไงล่ะ ไม่มีที่ไหนรับเราเลย
คงเป็นเพราะว่า เด็กที่นี่เอง มันก้อคงอยากทำอยู่แล้วด้วยน่ะแหละ จะให้เรา
ไปเสียบแทนที่เค้า คงยากซะเหลือเกินนะ เราว่า ก้อพยายามเสาะหาอีกเรื่อยๆ
จนทดท้อใจแล้วอ่ะ สุดท้ายมาได้งานนี้ เพราะว่าฝนมันทำอยู่ที่ร้านนี้ก่อนแล้ว
แล้วก้อแบบว่า แนะนำให้เรารีบไปสมัครงานที่ร้านนี้ เพราะว่ามีคนลาออกพอ
ดีอ่ะ พอเราไปสมัครปุ๊บ ก้อได้ทำเลย เย็นวันนั้น เพราะว่าเค้าขาดคนพอดีน่ะ
ก้อโชคดีไปวุ้ย

ร้านที่เราทำงานนี้ ชื่อว่าร้าน Lemon Bistro เจ้าของร้านเป็นคน
เวียดนาม ชื่อว่า คาน (ชื่อไม่เป็นศรีมงคลแก่สตรีเอาซะเลย) แต่ว่าตัวเจ้าของ
เนี่ย หน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารัก เชียวนะ อายุรู้สึกจะประมาณ ยี่สิบเจ็ดไรเงี้ยนะ
ก้อดีนะ ใจดี ไม่ดุไรมาก ถ้าไม่ทำไรผิด พลาดไรเงี้ย แต่ว่าตัวจี๊ด ตัวแรง นี่ต้อง
ตัวแม่เจ้าของร้าน ซึ่งเค้าจะให้เราเรียกว่า แอ๊นตี้ ที่แปลว่า ป้า น่ะแหละ ป้าแก
เนี่ย โคตรระเบียบ จู้จี้ และที่สำคัญ ขี้เหนียว สุดๆๆๆ ฮ่าๆๆ แบบว่า เอาน้ำแข็ง
ใส่แก้ว แล้วก้อโค้กไปให้ลูกค้า เจ๊แกก้อบอกว่า ไม่ต้อง ไม่เอาน้ำแข็งเสียบ
หลอดไปก้อพอนะ ยัง ยังไม่พอ ตักข้าวใส่จานให้ลูกค้า เจ๊แกก้อบอกว่า
"อะ ลิตเติ้ล บิท ทู มัช" เวรจิงๆ รวยจะแย่อยู่แล้ว ข้าวสวยยังงกอีก เง้อ มิน่า
เค้าถึงรวยสินะเนี่ย ฮ่าๆๆ แบบว่า ทุกวันที่ไปทำนี่ เราต้องมีโดนบ่น โดนว่า
มากน้อยกันไปตามๆ กัน ทำไปก้อเซ้งไปอ่ะนะ แบบต้องคิดว่า ทำงานมันก้อ
แบบเนี่ยแหละฟระ ต้องโดนด่า นู่นนี่ ตามเรื่อง เค้าเป็นเจ้าของ เป็นเจ้านาย
เราก้อมีสิทธิ์ด่านี่หว่า ฮือๆๆ

เราก้อทำงานที่นี่ได้สองอาทิตย์เต็มๆละ กะว่าจะทำงานเก็บเงินจากที่นี่เอา
ไปซื้อไอพอดให้ได้ ตอนแรก นึกว่าทำสักสองสามอาทิตย์คงได้ แต่นี่ดูท่า
คงต้องเป็นเดือนซะแล้วถึงจะได้เนี่ย แม่งดันดูราคาผิดไปสี่สิบเหรียญเลยวุ้ยๆๆ
เอาวะๆๆๆ อดทนๆๆๆๆๆๆๆ เดวก้อชินๆๆ ต้องท่องไว้ในใจ ไอพอดๆๆๆ
พร้อมกับคอยระวังไม่ให้ทำผิดใดๆ ทั้งสิ้นให้ได้เลยเว้ย จะได้ไม่โดนด่า

ช่วงนี้ยังไม่ได้ดูคอนเสิร์ตไรอีกเลยแฮะ เหงา อยากดูคอนเสิดว้อยยยยย
พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ปวดอึ ฮ่าๆๆๆ

เรื่องนี้มันสั้นเกินไปเนาะ เลยต้องมีภาคสามเลยว่ะ

2006-12-10T20:05:00.000+07:00

ต่อนะฮ๊าหลังจากออกมาจากบ้านเพิ้งได้ ก้อรีบเดินเบิ่งไปต่อคิวเข้าแถวอยู่หน้า ไฮไฟบาร์ สถานที่เล่นคอนเสิร์ตของวันนี้นะฮ๊า ต่อคิวอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมง พลางบ่นกะไอ้ฮิโรว่า ไอ้สึกะมันมัวไปฮิปปี้อยู่ที่บ้านแน่ๆ เลย ฮิปปี้ตัวจริง ต้องมาช้าๆ ไม่รีบล่กๆ มาเหมือนพวกเราหรอก (อืม ลืมเล่าไป ไอ้ฮิโร นี่มันราศีเดียวกะเราเลยว่ะ เกิดก่อนเรา สามวัน) สักพักจึงเหนสึกะโผล่มาแบบเท่ๆ อืม อธิบายความเท่มันยังไงดีหว่า มันผมยาวๆ เหมือนทาดาโนบุ อาซาโน่อ่ะ แต่ไม่หล่อเท่า
พี่คนนั้นแน่นอน แต่เรื่องความสกปรกแล้วก้อซกมกนี่ พี่สึกะเค้าของจริงครับ ไม่มีปรุงแต่งยืนต่อคิวกันไป ก้อคุยกันไปเรื่อยๆ ไอ้สึกะมันก้อเล่าให้ฟังว่า แฟนมัน คนอิสราเอล เพิ่งบินไปเมืองไทย ไปเที่ยว มันคิดถึ๊งงงงงง คิดถึงงง เลยอยากให้เราสนมันเขียนภาษาไทยแบบ ฉันรักเธอ ฉันคิดถึงเธอ ไรประมาณนี้ให้หน่อยย
เราก้อได้เล้ยย เขียนให้อย่างเต็มที่และแน่นอน

(ตอนนี้ เริ่มนึกออกแล้ว ว่าเคยเจอไอ้สึกะ ตามถนนเวลาเดินกลับจากโรงเรียนเนี่ยแหละ ที่แบบจำมันได้ ก้อเพราะความเซอร์และซกมกของมันเนี่ยแหละ แบบว่า มันเดินสวีทหวานแหวว อยู่กะแฟนฝรั่งผมเกรียนอยู่อ่ะ ใครเดินก้อต้องเห็นคู่นี้ฟร่ะ โดดเด่นเหลือใจ) รอๆๆๆๆๆๆๆ รอไปสักพัก เค้าก้อเริ่มเปิดให้เข้าไปได้ ไอ้สึกะกะเพื่อนมันอีกคน ทาโร่(มีดีที่เส้น) ดันวิ่งไปซื้อพิซซ่ากิน เลยอดเข้าพร้อมเราเข้ามาถึง ก้อ ต้องรออีกตามเคย มีวงรับเชิญขึ้นเล่นก่อน ก้อคือวง Moutains in the sky วงนี้ จ๊าบมากเลยนะ เราชอบมากเลยอ่ะ เพราะว่ามีเครื่องดนตรีที่เล่นสด ก้อแค่กลองเองอ่ะ นอกนั้น สังเคราะห์หมดเลยคร้าบบบ จ๊าบดีนะเพลงมันอ่ะ มึนๆ มัวๆ เมาๆ ดี ส่วนอีกวงนึงก้อคือ วง Crayon Fields วงนี้ ภาพลักษณ์มาแบบ WEEZER เลยแฮะ หน่อมๆ แน้มๆ หน่อย แต่เพลงน่ารักดี

พอสี่ทุ่มครึ่งได้ เวลาที่เรารอคอยก้อมาถึง คอนีเลียสขึ้นเล่นแว้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆก่อนอื่น ต้องขอยอมรับอีกเป็นสิบเป็นร้อยครั้งเลยว่า คอนีเลียส นี่มันอัจฉริยะ จริงๆ ของจริงๆ เลยอ่ะ แบบว่าในแง่ของทั้งเพลงและวิชวลของมันเนี่ย สุดจริงๆ อ่ะ อืมม จริงๆ ถ้าพูดถึงเรื่องเพลงอย่างเดียว อาจจะยังไม่รู้สึกถึงความเท่ของมันมากอ่ะนะ แต่แบบว่า พอได้ฟังเพลงของมันประกอบวิชวลอันสุดแสนมหัศจรรย์ของมันไปด้วยอ่ะ ก้อแบบว่า อ๊าาาาา มึงเก่งเหลือเกินนนนน ให้เกิดใหม่ จะทำได้อย่างมันมั้ยน๊าาาา ไม่ได้เว่อจริงๆ เลยนะ สุดจริงๆ อ่ะ ตัดกลับมา ที่อารมณ์คนข้างเคียงที่ดูอยู่ด้วยกันบ้าง ไอ้สึกะ ก้อนิ่งๆ เงียบๆ ตามอารมณ์ฮิปปี้ของมัน มีขยับแข้งขยับ
ขาอย่างบ้าคลั่งเป็นบางเพลง ส่วนพี่ฮิโรของเรา ขยับอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้นส เราก้อเรื่อยๆ อ่ะ แบบว่า มันยังไม่ใช่เพลงที่จะเต้นอย่างบ้าพลังได้ ฮ่าๆๆๆๆ และแล้ว ก้อจบลง เพลงสุดท้าย ผู้ร่วมชะตากรรมกับเราทั้งหลาย ก้อต่างเรียกร้องขอเพลงอีกให้เล่นอีกคุณพี่คอนีเลียสจอมงก ก้อออกมาเล่นอีกเพลงเดียวแล้วก้อไป เชอะ เชอะ เชอะ เชอะ

อืม ว่าแต่ คราวนี้ทั้งวง แต่งตัวคอนเซ็ปต์ เสื้อลายขวางแฮะ น่ารักดี วงนี้ ตัวเล็กๆ ทั้งวงเลยอ่ะ แถมมือกลองเป็นผู้หญิงด้วย น่ารักดีแฮะ
สรุป คอนเสิร์ตแรกของเราคราวนี้ ใน มหานครเมลเบิร์น ก้อจบลงด้วยความประทับใจ และคล้ายจะเป็นไข้ของเดี๊ยนนะฮ๊าาาาาา

ปล. อยากดูคอนเสิร์ตอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เรื่องนี้มันสั้นเกิน เลยต้องมีภาคสองเลยนะเนี่ย

2006-12-10T20:00:00.000+07:00

ต่อจากคราก่อน ถึงคราวที่เดี๊ยนต้องอกหักเมื่อรู้ว่า ไอ้ยุ่นนั่น แม่งชิ่งไม่ดูคอนเสิดด้วย ชิ ตรูก้อแค่ไปดูคนเดียวเหมือนตอนแรกเท่านั้นเองแหละ ธ่อเอ้ย ชิชิชิชิชชิชิ เราก้อใช้ชีวิตรอวันพฤหัสอย่างสนุกสนานชื่นบาน ลัลล๊า มาเรื่อยๆ จนถึงวันพุธ ก้อมีแมสเสจมาจากเบอไรก้อไม่รุ้ อ๊ะ ไอ้ฮิโร นั่นแหละ มันแมสเสจมาบอกว่า อยากดู
เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กำลังจะอาบน้ำอยู่แล้วเชียว ตรูรีบกดโทรศัพท์กลับไปหามันทันที
"ว่าไงยะหล่อน ตกลงจะดูเหรอ"
"อ่า ช่ายๆ อยากดูมากเลย ต้องซื้อบัตรที่ไหน ยังไง เท่าไหร่เหรออ"
"อืมม(เยี่ยมไปเลย วันนั้นกูอธิบายมึงไปยืดยาวนี่ไม่ได้จดใส่สมองเลยใช่ม้ายยย) ก้อไปซื้อได้ที่ร้านนี้ๆๆๆนั้นๆๆ นะะะๆๆๆ"
"อืมม มันอยู่ตรงไหนอ่ะ ไม่เข้าใจ อธิบายหน่อยจิ"
"ก้อมันอยู่ ถนนเส้นนี้ ตัดกะเส้นนุ้น แล้วเดินมาทางนี้ อ๊ะ อธิบายไงต่อดีวะ ฟระะะะะ"
"......."
"โอเคร พรุ่งนี้เอ็งว่างมั้ยล่ะ ว่างกี่โมง เดวตรูพาไปซื้อบัตรเอง โอเครมป่าว น้อง"
"ขอบคุณมากเลยคร้าาบบบ"
จบ หมายเหตุ บทสนทนาทั้งหมดเป็นภาษาอังกฤษแน่นอน แต่ถอดภาษาไทยแล้วได้ใจความและสำเนียงดังเช่นนี้แล
เราก้อกลับไปอาบน้ำต่อด้วยใจชื่นบาน หลั่นล้า เพราะว่าไม่ต้องฉายเดี่ยวแล้นสสสสสสสสสสเช้าวันพฤหัสเรารีบตื่นไปเรียน พร้อมแต่งตัวสวยงาม เตรียมตัวไปดูคอนเสิร์ตอย่างเบิกบานใจ เรียนเสร็จอย่างร่าเริง รอมันโทรมาอย่างอารมณ์ดีว่า ตรูมาถึงที่นัดหมาย ณ เมลเบิร์น เซ็นทรัล เรียบร้อยแล้นสสตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด(จิงๆ ไม่ใช่เสียงนี้หรอกนะ โทรศัพท์ฉันน่ะ) อะอะอิอิโอะโอะ แอะๆๆๆโอเคร เจอกัน
ปิ๊ง.... โผล่ไปเจอมันที่ บิ้กคล้อค ของมัน นาฬิกาอันใหญ่ๆ น่ะ ก้อเจอมัน มันบอกว่ามีเพื่อนมันอีกคน สนใจไปดูด้วย แหะ แหะ ยังงี้ก้อดีสิฮ๊า ยิ่งมีเพื่อนเยอะ ยิ่งหนุกหนานๆ ไปยืนรอกันข้างนอก รอเพื่อนมันข้ามมาจากโรงเรียนสอนภาษาอีกแห่งใกล้ๆ ของเราน่ะแหละ ฮึ่ม เพื่อนมันเดินศิลป์มาแต่ไกลเลยเว้ยยย
ยังกะแอ๊ด คาราบาว ฮ่าๆๆ แต่เท่ดีนะ ดูฮิปปี้ๆ"สึกะ คือชื่อข้อย" มันบอกมายังงั้น"ลี คือชื่อ ขี้ เอ้ย ข้อยเช่นกัน" กูบอกไปยังงี้ทำฟามรู้จักกันเรียบร้อย เราก้อรีบเบิ่งไปสำรวจร้านที่มันขายตั๋วครึ่งราคาก่อนเลย ว่ามันมีมั้ยน้อ เผื่อแบบว่าซื้อได้ถูกไรเงี้ย แฮ่มๆๆ ทำไมรู้สึกว่า ไอ้สึกะ นี่หน้าตาคุ้นๆวะ นอกจากคุ้นว่ามันเหมือนคาราบาวแล้วน่ะ เราเคยเจอะมันป่าวหว่า
ฮ่าๆๆเดินๆกันไป ก้อคุยกันไป รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง ตามประสานะฮะ พอไปถึงที่ขายตั๋ว ไอ้สึกะ เจือกศิลป์อีก บอกตูรอซื้อบัตรตอนก่อนเข้าดีกว่า ขอกลับบ้านไปนอนก่อน แล้วเดวเจอกัน ตอนเย็นเล้ยยย เอิ้กกก จ๊าบบจิงๆๆๆ
แต่จิงๆ มันถูกแล้วล่ะ มีตรูคนเดียวเนี่ย ที่ล่กๆ ซื้อบัตรเอาแต่ไก่โห่ ไม่คูลล เล้ยยยย ฮ่าๆๆแต่ช่างมันเถอะ ไอ้สึกะกลับไปแล้ว ก้อเหลือเราอยู่กะฮิโร สองคนอ่ะเดะ อืม ทำไรดีวะเพราะว่า วันนี้ วันเกิดเพิ้งพอดี ก้อกะรอไปงานวันเกิดมันพร้อมๆกัน งืมมม ไปแดกกาแฟแล้วกันฮะกินกาแฟไป ก้อคุยกันไปเรื่องนั้น นู้นนี้ โดยมากก้อเกี่ยวกะเพลงแหละ มันชอบฟังเพลง ก้อดีนะ คล้ายๆ กันเยอะ งี้ คุยด้วยได้ง่ายหน่อย มันบอกว่าเรียนจบ economics มา เอิ้กก อายุเพิ่งยี่สิบสองเองด้วย ฮ่วย แต่มันดูหน้าแก่นะเนี่ย ฮ่าๆๆ เรานึกว่าพอๆกะเราซะอีก ผู้ซึ่งจะอายุกึ่งของกึ่งศตวรรษแล๊นสสสมันมานี่ก้อมาด้วย วีซ่าเวิ้กแอนทราเวล นะฮ๊า เออดีจังว่ะ ทำไมตูไม่ทำแบบมันบ้างฟระๆๆๆๆ นั่งแช่กินกาแฟ แอนด์คุยไปเรื่อยๆ ก้อได้เวลาไปหาเพิ้งที่บ้านรุ่นพี่คนนึงเดินไปไม่ไกลมาก ก้อถึง ก่อนไปแวะซื้อเครื่องดื่มบำรุงกำลังกันไปคนละขวด ไอ้ฮิโรมันบอกว่า มันเปนคนแพ้แอลกอฮอล์ ฮ่าๆๆๆ จ๋อยแด่วดิ
บ้านรุ่นพี่เพิ้งข้างนอก นี่ก้อดูแบบเป็นคอนโดแบบเบสิคๆ อ่ะ ไม่ได้มีไร น่าประทับใจมาก แต่แบบว่า พอเดินขึ้นไปจนถึงดาดฟ้าแล้วจึงพบกะความประทับใจนั้นเอง แบบว่า เป้นดาดฟ้า จ๊าบๆ ไว้ปิ้งบาบีคิวกันไรเงี้ย เท่มากมายๆๆๆ เย้ๆๆๆ ชอบๆๆๆๆๆไอ้เราก้อนั่งตลกแดก กินของปิ้ง ของย่างของเค้าไปเรื่อย กินไป ก้อแบบว่า อร่อยจังเลยค่าา พี่คะ พี่ขา ฮ่าๆๆๆ ตะกละจริงจัง นั่งกินจนอิ่มท้อง ก้อได้เวลาไปดูคอนเสิร์ตซะที เย้ๆๆๆๆๆๆ

ต่อภาคสาม(เรื่องนี้ มันขยันเล่าดีจริงๆ)

เรื่องนี้มันสั้นเกิน เลยต้องมีภาคหนึ่งอ่ะ

2006-12-10T19:57:00.000+07:00

เรื่องนี้มันยาวแฮะ ต้องค่อยๆ ตั้งใจเล่าซะแล้นสสสต้องเริ่มเกริ่นก่อนว่า ตั้งแต่เรามาอยู่ที่เมลเบิร์นนี่ ก้อหนีหางห่างหายไปจากการดูคอนเสิร์ตหรือไม่ก้อดนตรีเล่นสดเป็นเวลานานมากแล้ว พอทีนี้ เริ่มมีงานมีการทำบ้าง พูดง่ายๆ ว่าเริ่มมีเงินขึ้นมาอีกนิด จึงปีกกล้าขาแข็ง เริ่มเสาะหาคอนเสิร์ตดูซะแล้นส ก้อมาประสบพบเจอกับคอนเสิร์ตของอีตา คอนีเลียสสุดจ๊าบนี่จนได้ จริงๆ ก้อเคยดูไปหนแล้วอ่ะนะ ที่กรุงเทพอ่ะแต่คิดว่ายังไงที่นี่ มันต้องแตกต่างอย่างแน่ๆนอนๆ ตอนแรกก้อยังตัดสินใจอยู่แหละว่าจะไปดูดีมั้ยว๊าา ตู เพราะว่าไม่มีเพื่อนไปอย่างแน่นอน แบบว่า ไม่มีใครชอบเพลงแบบกรูเร้ยยย จ๋อยไปประมาณสามสี่วัน ตัดใจว่าจะไม่ดูแล้ว ก้อแบบว่า ไปบ่นๆ ถามๆ กะ อรุ เพื่อนหญิงที่แสนดีทางเอมเอสเอน ว่าควรจะไปดูดีมั้ยน๊า แบบลังเลอ่ะ เพราะไม่อยากไปเหงาดูคนเดียว มันเปลี่ยวเกิน ฮ่าๆๆอรุ ก้อชี้ทางสว่างว่า ไม่ดูตอนนี้ แล้วจะไปดูตอนไหนวะ ถ้ารอให้มีคนมาดูด้วยเนี่ย คิดได้ดังนั้น เราเลยรีบบึ่งออกไปซื้อบัตรทันที ด้วยความตื่นเต้น สิบนาทีเรียบร้อยฮ่า เพราะว่า ร้านขายบัตรมันใกล้มากๆ เลยนะฮ๊า ฮ่าๆๆๆ มีบัตรอยู่กะตัวแล้ว ราคาประมาณ 47 ดอลล่าร์นะฮ๊า อืม กลับมาก้อใจเย็น คิดว่าช่างมันเถอะวะ ไปดูคนเดียวก้อได้วุ้ยยยยยย

โอกาสมันดีอยู่อย่างตรงที่ว่า คืนวันศุกร์ที่แล้วก่อนที่ไอ้ปั้นน้องไอ้แป้งจะกลับไทยไป ได้มีโอกาสฉลองกันที่ไหมไทย เจ้าเก่า เราก้อดันไปได้รุ้จักเพื่อนญี่ปุ่นของโต้งอีกที (จริงๆ ตูเข้าไปเสือกเองตะหากล่ะ) เข้าไปก้อไปโฆษณากะมันใหญ่ว่า เฮ้ๆ ศิลปินบ้านยู มาเล่นที่นี่นะ คอนีเลียสอ่ะ รุ้จักป่าวๆๆๆ ไปดูมั้ยๆๆ มันก้อแบบว่า สนใจใหญ่เลย ฮ่าๆๆ เสร็จตู พอเลิกจากไหมไทย พวกแก๊งเราแอนด์แก๊งฝนก้อยกพวกมาต่อกันที่บ้านเราต่อ เยี่ยมจริงๆ เลย กว้างมากเลยนะ ห้องน่ะ ฮ่าๆๆๆ สุดท้าย มากันทั้งหมด สิบสี่คน รวมทั้งไอ้ยุ่นนั่นด้วย มาอาศัยซุกหัวนอน รอเวลารถแทรมมา ฮ่าๆๆ พวกเราก้อเฮฮากันไปตามประสา คนเมา ส่วนตูน่ะ ไม่เมาหรอกว้อยย เพราะว่าต้องทำกับข้าวเลี้ยงพวกน้องๆ ไงฮะ แถมเป็นคนที่หลับไม่ได้ไง เพราะว่าคนอื่นชิงหลับและชิงที่นอนไปหมดแล้ว เวรรร เลยต้องเป็นคนนั่งรอปลุกคนอื่นๆ อยู่กะเพื่อนปั้นอีกคน ซึ่ง ลืมชื่อไปแล้ว โฮๆๆๆ ขอโทษนะ ฮ่าๆๆๆนั่งแหกตาจนถึงเช้า ประมาณ เก้าโมงครึ่ง พวกมันทั้งหลาย ก้อเริ่มแหกตาตื่นกันขึ้นมาซะที เยี่ยมมากๆเลยยยย เราก้อยังทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีเสมอ ด้วยการ ถามไถ่ทุกผู้ทุกหมู่ว่า หิวมั้ยฮ๊า อยากแดกไรอีกมั้ยฮ๊า แดกให้หมดบ้านเลยก้อได้นะฮ๊าาาา ไอ้ญี่ปุ่น มันก้อกินซีเรียลด้วยนะฮ๊า เยี่ยม บอกมันไปเรียบร้อยว่าอย่าลืมจ่ายเงินก่อนออกไปด้วย ค่าที่พักและอาหาร ฮ่าๆๆ ได้รู้จักชื่อกันเรียบร้อย มันชื่อ ฮิโรยูกิ อ่าฮะ ก่อนมันกลับก้อมีการทวงถามถึงเรื่องที่คุยตอนมันเมาไว้เมื่อคืน ฮ่าๆ ว่าเอ็งจะไปดูคอนเสิดกะเดี๊ยนมั้ยยยย มันบอกว่าไงรู้มั้ย

แหะ แหะ ผมจน ผมต้องดูก่อนแล้วกันนะ
เอ้วว ไอ้เวร หรอกให้ตรูดีใจเก้อ ชิชิชิชิชิชิชชิชิชิชิชิชิ
จบภาคหนึ่งก่อนแล้วกันเด้อ

ปิ๊ ปา ดี ดี ปิ้ววววว

2006-11-18T22:57:00.000+07:00

ยู๊ยยยยย กว่าจะหาลู่ทางเข้ามาที่นี่ได้ ยากซะเหลือเกินว้อยยย เกือบถอดทอดถอนถ๊อนนใจไปแล้นสสส งืมๆ ไม่ได้เขียนหลายวันเลย เพราะว่ายุ่งๆด้วย ไม่มีอารมณืเขียนด้วยอ่ะ แต่ ณ วันนี้ มีแล้วนะฮ๊า เพราะว่า เพราะว่า เพราะว่า

ยู๊ววววว ฮู๊วววววววววววววววววว วิฮิวววววววว
หนูสอบได้ที่หนึ่งของห้องแหละก๊าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ดีใจจริงๆเลย น้ำตาจะไหล แบบว่าดีใจวุ้ย ไม่เสียแรงที่เดี๊ยนตั้งใจเรียนนะเนี่ย อืม หรือว่าคนอื่นในห้องเราแม่งไม่เก่งวะ หรือว่าเค้าปล่อยเกรดเรา เพราะเราชอบออเซาะเอาใจประจบประแจงครูวะ ฮ่าๆๆ เพ้อเจ้อแล้นส แต่ว่าตอนนี้รายงานทางบ้านลุงเคน น้าจัญญา พี่ต่ายที่ให้การดูแลเรา ณ ตอนแรกที่เรามาถึงเมลเบิร์นเรียบร้อยแล้ว ลุงเคนรู้คงดีใจมากๆเลยอ่ะ เพราะว่าลุงเคนเป็นคนสอนการบ้านเราเยอะเลย แนะนำนู่นนี่เราเยอะแยะมากๆๆๆๆ ขอบคุณนะค๊าๆๆๆ เดวไว้พรุ่งนี้เอาผลสอบไปโชว์ลุงดีกว่า ฮ่าๆๆ มีความสุข

ช่วงนี้รู้สึก โชคดีๆ จังแฮะ แบบว่า การเรียนก้อดี งานก้อเริ่มมีเข้ามาให้ทำอีกแล้นส งานที่บอกไปคราวที่แล้วน่ะแหละ ดีจังๆ เดวอาทิตย์หน้าก้อเริ่มเรียนตอนเช้าแล้ว อาจจะมีเวลาหางานพิเศษทำเพิ่มมากขึ้นแฮะ ขอให้มีเวลาหยุดสักวันสองวันต่ออาทิตย์เถ้ออออ จะได้แว่บไปทำงานได้
อย่างวันนี้ ก้อเพิ่งไปทำงานมาเต็มๆวันอีกวันนึง ผ่านโปร เรียบร้อยแล้ว เจ้านายโอเคผลงาน บอกว่าไปทำอีกเมื่อไหร่ก้อได้ ถ้าว่างให้รีบมาเรยย เยี่ยมไปเร้ยยยย อืม ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ชีวิตตูคงอยู่ในช่วงขาขึ้นแล้ว หลังจากดิ่งลงเหว เพราะไอ้บ้านั่นมาประมาณปีนึงได้ โชคดีเจรง เจรง ฮ่าๆๆ จริงๆ มันก้ออยู่ที่ตัวเราเองแหละ ว่าจะเยียวยาตัวเองได้มากขนาดไหน แต่พอมาอยู่ต่างถิ่น เลยมีหลายๆอย่าง ช่วยให้ลืมไปได้เรื่อยๆ เพราะเราเจอสิ่งใหม่ๆ ทุกๆวัน ดีจัง

วันนี้ก้อได้เจอกะ เอมิโกะ เพื่อนยุ่นสุดจ๊าบ ที่ได้รู้จักกันตั้งแต่วันลงทะเบียนเรียนภาษา เจอกันตอนเย็นหลังจากเราทำงานเสร็จ เราเลยได้ทีชวนไปกินร้านอาหารไทยซะเลย ตั้งแต่มานี่ เพิ่งเคยไปนั่งกินร้านไทยเป็นครั้งแรกก้อวันนี้แหละวะ ฮ่าๆๆๆ ร้าน ครัวไทย ที่ฝนทำงานอยู่นั่นเอง ที่อยากไปกินก้อเพราะได้ยินจากฝนมาว่าที่ร้านนี้ทำอาหารอร่อย แล้ว เมน พ้อยท์ ก้อคือว่า ฮ่าๆๆ มีปลาดุกให้กินว้อยยย แบบว่ามานี่แล้วหิวปลาดุกมากๆเลยอ่ะ ปลาดุกย่าง ปลาดุกผผัดเผ็ดไรเงี้ย ปลาดุกทอดอ๊า................. แม่ หนูคิดถึงแม่ อยากกินข้าวฝีมือแม่อ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ วันนี้ ก้อเลยเอาซะเลย สั่งปลาดุกผัดฉ่า รสชาติจ๊าบจริงๆเลย เหมือนกินอยู่เมืองไทยเป๊ะๆ ติดแต่ว่า มันจานเล็กไปหน่อยยยว้อยยย กินไม่พออยาก ฮ่าๆๆ คนตะกละอ่ะ แล้วก้อสั่ง แกงส้มชะอมไข่ ก้ออร่อยยยยยย (เล็กอีกนั่นแหละ) แล้วสุดท้ายก้อเป็นปาปาย่า สลัด หรือว่า ส้มตำไทยนั่นเอง อืม รสชาติดีนะฮะ กินแล้วก้ออยากกินเนื้อย่างต่ออีก ฮ่าๆๆๆๆ แต่สั่งเยอะเกินท่าจะจนนะฮ๊า ไว้รอถูกหวยก่อนจะมากินอีก งืมๆๆๆ อร่อยมากๆๆเลย กินกะเอมิโกะไป ก้อบ่นชมพึมพัมๆกันไปเรื่อยๆ แฟนต้าสติก แฟนต้าสติก ฮ่าๆๆๆ กินเสร็จก้อขอลากลับบ้านเลย เพราะง่วง ฮ่าๆๆๆ ทำงานมาหนัก แปดชั่วโมง เป็นสาวโรงงาน กลับมาเลย มางีบซะหน่อย สองชั่วโมง ถึงตื่น อ๊า มีฟามสุขแฮะ ช่วงนี้

พอดีกว่า เดวรีบไปทำงานอย่างอื่นต่อ ช่วงนี้รู้สึกมีความสุขกะตัวเองมากๆเลย ภูมิใจกะตัวเองหลายๆ อย่าง ว่าไอ้ที่ทำมา นี่มันไม่เสียหลายเลยนะ ไม่เฉพาะแต่เรื่องภาษาอังกฤษอย่างเดียว ยังรวมไปถึงเรื่องเกี่ยวกะศิลปะ ออกแบบที่ตัวเรารักด้วย รู้สึกว่าทำๆไปแล้วเริ่มมีคนเห็นคุณค่าเพิ่มมากขึ้นแล้ว ดีจังเลย

รักทุกคนนะ

ฉันทลี คนดีศรีโรงงาน

2006-11-07T17:26:00.000+07:00

แฮ่ม มีฟามสุข ยะฮิ้วววว
วันนี้ได้เงินมา หนึ่งร้อยเหรียญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญญ เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อ่านะฮะ แต่ก้อไม่ได้มาฟรีๆหรอกนะฮ๊า ก้อต้องแลกด้วยแรงกายมานะฮ๊า แบบว่าเมื่อวาน เจต พี่ติวเราตั้งแต่สมัยก่อนเข้ามหาลัย ซึ่งตอนนี้เค้าย้ายมาเรียนที่นี่ได้สองปีแล้ว โทรมาชวนเราไปทำงานวันนึง เพราะว่าวันนี้(วันอังคาร) หยุดพอดี เราก้อตอบตกลงทันที เพราะอยากได้เงิน ฮ่าๆๆๆ งานแบบว่าก้อคือ แปะสติกเก้อขวดน้ำหอมอ่ะ ได้วันละร้อยเหรียญญญญญญ อ๊า...... วิฮิ๊ววว เยอะมากๆๆเยย ถึงแม้จะเริ่มงานตั้งแต่ เก้าโมงเช้า ถึงห้าโมงเย็น วันนี้ก้อไปเลย โรงงานสวรรค์นี้ตั้งอยู่แถว ถนน Napier St. ย่าน Brunswick แหล่งคนศิลป์นั่นเอง

วันนี้ ตื่นสายอีกตะหาก ตั้งใจจะตื่นมาทำข้าวกินก่อน ก้อไม่ทันนะฮ๊า เค้านัดเก้าโมง อิฉันตื่นมาแปดโมงห้านาที รีบล่กๆ แต่งตัว รับประทานซีเรียลแบบเร่งรัดมาก พร้อมหยิบทิมแทมสุดที่รักไปกินสองชิ้นระหว่างทาง วันนี้โชคดีมาก ขอยื้มเครื่องฟังเพลงเอมพีสามของฝนมาฟัง ชีวิตเลยสดใสขึ้นเยอะมากๆ เดินไปทำงานไป ร้องเพลงไป ฮ่าๆๆๆ พอไปถึงโรงงานสวรรค์ ก้อเริ่มเลยนะฮ๊า แบกกล่องทั้งหลาย ขึ้นไปนั่งทำกันชั้นสอง สาวๆและหนุ่มๆ โรงงานสวรรค์ วันนี้มีด้วยกันทั้งหมด เจ็ดคน คนจีนสอง นอกนั้นไทย เราเริ่มกันด้วย การแปะสติกเก้อที่ขวดน้ไหอมแบบจิ๋วๆ น่ะนะฮ๊า ประมาณสิบขวดห้าบาทแถวพาหุรัดน่ะฮ่ะ แต่ว่าสติกเก้อที่มาแปะเนี่ย ได้รับการออกแบบทั้งสี และฟ้อนมาเรียบร้อยแล้วฮ่ะ เราแปะๆๆๆไปได้ ห้าร้อยขวด ภายในเวลาสามชั่วโมง ก้อโดนเปลี่ยนหน้าที่ให้ไป แกะฝาขวดออกจากกระดาษที่ห่ออยู่ อันหลังนี่ เราแกะไปได้ สองพันกว่าๆ ฝา อ๊าๆๆๆๆๆ ทำไปเรื่อยๆ มันก้อเพลินๆดีนะ แบบว่าพอดีเป็นคนชอบทำไรซ้ำๆซากๆอ่ะ เลยยิ่งเหมาะกะเรามากๆ ทำไปได้ครึ่งทางแล้วหิว เลยได้พักไปหาไรกิน แต่หายากหน่อย เพราะว่าวันนี้มันเป้นวันหยุด ร้านปิดเกือบหมดเลย ก้อโชคดีได้กิน แฮมเบอเก้อชิ้นใหญ่มากเลย อิ่มอร่อย มีพลังกลับไปทำงานต่อ กลับมาเราก้อตั้งอกตั้งใจทำงานมากๆๆๆ แต่ขำดีว่า ตอนแรกที่ทำครึ่งเช้า รู้สึกว่า โอ๊วว เวลามันผ่านไปไวแสนไว แต่พอแบบว่าเหลือเวลาอีกชั่วโมงครึ่งได้กลับบ้านนี่แบบว่าเวลาช่างเดินกระดึ๊บเหลือเกิ๊นนนน แต่ก้อทำจนเสร็จจนได้ ได้เงินทันทีเลยด้วย ดีใจมากเล้ยยย อยากมาทำอีกหลายๆวันเลยอ๊า ทำไงดี๊ แต่ติดเรียนอ่ะ เสร็จแล้วจึงเดินกลับบ้าน เพราะว่าไม่อยากเสียเงินค่ารถราง เลยเดินกลับแม่งเลย ไกลหน่อย แต่ว่าสุขใจ เพราะมีเงินนะฮ๊า ยิปปี้ๆๆๆ กะว่าจะเก็บเงินไว้ให้ได้นานที่สุดอ่ะ เพราะเป็นเงินก้อนแรกที่หาได้ที่เมืองนอกเลยนะเนี่ยม

เลยฉลองให้ตัวเอง ด้วยการแวะซื้อกระดูกหมูที่ไชน่าทาวน์มาต้มกินเป็นแกงจืดแสนอร่อย เพราะก่อนหน้านี้ ค่อนข้างแค้น ต้มแกงจืดกะหมูสับทีไร แมร่ง ไม่ได้มีความหวานน้ำต้มกระดูกเอาซะเร้ยยยย

จบ
ปล. ทำไมมันลืมไปหมดเลยวะ ไอ้ที่จะเล่าเนี่ย อืม คราวหน้าต้องดูมู้ดมากว่านี้ซะแล้นส

พูดด้วยภะงาบ

2006-10-30T23:11:00.000+07:00

เพื่อนรักกลับไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่เพื่อนที่เห็นในรูปนะฮ๊า...

หฤหรรษาหฤโหดาหฤหันมา

2006-10-29T22:36:00.000+07:00

อืม จะเริ่มเล่าด้วยเรื่องไรดีน๊อ สุดสัปดาห์ที่ผ่านมานี่หฤหรรษาโหดมากๆ แบบว่า เริ่มด้วยนะฮ๊า วันเสาร์ ตื่นเช้าขึ้นมา เนื่องด้วยว่า ซื้อขนมปังมาแถวนึง กินกันสองคนทั้งอาทิตย์ยังไม่หมดจนบัดนี้ เราก้อเลยเกิดความคิดว่า อืม เอามาทำเปนขนมปังกรอบดีกว่า เอาไว้กินเปนซีซ่าร์สลัดสุดจ๊าบ เพราะว่าเราซื้อน้ำสลัดมานานแล้ว แต่ยังไม่ได้ลองกินสลัดจริงจังซ้ากกะทีอ่ะ ก้อเลยตัดสินใจอบมันในเตาไมโครเวฟซะเลย (อันที่จริง เรานึกว่ามันทอดเอานะเนี่ย โชคดีมีฝนให้สติว่า มันต้องอบสิ) ก้อจัดแจงหั่นเอาเข้าไปอบเรียบร้อยหนึ่งแผ่น กดเวลาซะเกือบยี่สิบนาทีแน่ะ เว่อจริงๆ อบไปอบมา เปิดออกดูเรื่อยๆกลัวมันไหม้ แล้วในที่สุด ปี๊บบบ ปี๊บบบ ปี๊บบบ ปี๊บบบบ สัญญาณเตือนไฟไหม้ที่อยู่ในห้องก้อดังขึ้นมาจนได้ คงเปนเพราะมันมีควันเยอะเกินสินะ จ๋อยเลยทีนี้ เพราะว่าตื่นเต้นตกใจทำไรไม่ถูกเลยอ่ะ ล่กอยู่สามวินาที ฝนเลยรีบยกเก้าอี้มาตรงที่มันมีสัญญาณอยู่บนเพดาน แต่แบบว่า แม่งอยู่สูงซะเหลือเกิน ปีนเก้าอี้ทีนึงยังไม่ได้ เราเลยปีนขึ้นซิ้งล้างจาน อึ๊บบบ ก้อยังไม่ถึงอยู่ดี อืม ตอนนั้นใส่ถุงเท้าอยู่ เริ่มมีจิต ปริวิตกว่า กูอาจลื่นล้มหัวฟาดพื้นได้ จึงลงมาถอดถุงเก้าแล้วปีนอีกที ที่นี้ เอาเท้าอีกข้างปีนขึ้นที่จับประตูตู้ด้วย อืมมม อื๊บบบบบ จะถึงแล้วเว้ย ถึงแล้วว อ๊ะ แล้วกดปิดอันไหนวะ พยายามกดแล้วหลายปุ่ม ก้อยังไม่ถูกอยู่ดี เลยเอามือปิดไม่ให้เสียงมันออกซะเลย ฮ่าๆๆๆ เสียงเบาลงแป๊บนึง ฮ่าๆๆๆ แต่มันก้อยังไม่หยุดอยู่ดี จริงๆ ไม่รู้จะเอามือปิดไปทำไม ลำโพงเนี่ย ฝนบอกว่า เหมือนเอามือปิดปากเด็กที่ร้องไห้อยู่ ฮ่าๆๆๆ พอเอาออก มันก้อดังลั่นเหมือนเดิม ทีนี้เลยตั้งสติ หาปุ่มที่ถูกต้องปิดลงจนได้ เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ เหนื่อยยยว้อยยยย แต่พอลงมาได้แล้วก้อขำกันใหญ่เลยอ่ะ เพราะว่าท่าเราเหมือนจิ้งจกมากเลย แขนขาแยกจากกัน โดยสิ้นเชิง ฮ่าๆๆๆ

พอจบเรื่องนี้ ตอนเย็นหลังจากไปเยี่ยมน้า(จริงๆไปหาข้าวกิน) ที่แถว McKinnon มาแล้ว ก้อกลับมาซักผ้ากัน ซักๆๆๆๆๆๆๆในเครื่องจนเสร็จเรียบร้อย ผลั่วะ เปิดฝาออกดู อ๊ะ นี่เสื้อใครวะ ไมไม่คุ้นเลย เมื่อกี้มันมีเสื้อสีนี้อยู่ในเครื่องเหรอวะเนี่ยมมม งืมมม เสื้อสีตกง่า..... ง๊า.. ไม่ได้ตั้งใจอ๊า เสื้อตัวต้นเหตุ คือเสื้อเราเสียด้วยสิ คราวที่แล้วก้อหนนึงอ่ะ ซักรวมกะกางเกงยีนส์ สีเลยตกใส่เสื้อของในเลยอ่ะ คราวนี้ เสื้อฝนที่เปนสีขาว กลายเป็นสีฟ้าทุกตัวเลยอ่ะ ขอโทษษษษนะนะนะนะนะนะ ฝนนนนนน ส่วนของเราก้อมีไอ้ตัวต้นเหตุ สีตก แบบว่า อ่อนสีลง จางลง ไม่จัดจ้านเหมือนเดิม เวรจริงๆ ตกใส่ตัวเองอีกตะหาก แบบว่ามันเป้นเสื้อมือสองที่ซื้อมาน่ะ ไม่คิดว่ามันจะตกเล้ยยย คิดว่ามันคงซักมาบ้างแล้วไง เลยเอาไปซักตามปกติ ส่วนอีกตัวนึงที่โดนไปด้วย ก้อเป็นเสื้อสีชมพูสดใสซาบซ่านมากเลยด้วยย ชอบสุดๆๆๆๆ แม่งดันตกกลายเป็นสีชมพูมน หม่น ม่น ม๊นน หมองงงงง เง้อออออออ จ๋อยแดก แต่ว่าคงยังไม่เท่าน้องฝนสุดที่รักหรอกนะ งะงะงะงะ

อีกเรื่อง สดๆ ร้อนๆ ก้อเป็นวันนี้เลย วันอาทิตย์แบบว่า ตื่นแต่เช้า สิบเอ็ดโมง (อืม เช้าจริง) ไปจ่ายกับข้าวกะฝนที่ Victoria Market กัน ก้อแบบว่าจับรถรางกันไปนะฮ๊า ทีนี้เนี่ย รถรางเนี่ย มันก้อต้องเสียเงินใช่มั้ย เค้าก้อมีทั้งตั๋วเดือน ตั๋ววัน ตั๋วใช้ได้สิบครั้งไรเงี้ย ของเราคืออย่างสุดท้ายอ่ะ ไอ้เราก้องก ขึ้นรถรางแล้วก้อไม่ค่อยอยากตอกตั๋วให้มันหักจำนวนครั้งที่เรามีออกไปไง ก้อทำเบลอๆ เนียนๆ ขึ้นฟรีไปซะทุกหน แบบว่าใกล้ๆอ่ะนะ แล้วทีนี้ พอถึงตลาดปุ๊บ ก่อนลงรถยังเม้าทๆกะฝนอยู่เลย ว่า ว๊า ลืมเอาถุงเขียวมาไว้จ่ายกับข้าวกันไรเงี้ย พอลงจากรถปุ๊บ น่าซีดดดดดเลยยยยย เพราะว่าเจอ Inspector ผู้ตรวจตั๋ว ยืนยิ้มเผล่ ร้อง ขอตรวจตั๋วหน่อยยย ขอตรวจตั๋วหน่อยยยย อยู่หน้าประตู ข้างล่างพอดีเป๊ะๆๆๆๆ จ๋อยเลย ดันลงเป็นคนแรกด้วยไง จะหนีขึ้นไปตอกตั๋วก้อไม่ทันแร้วววว ( อืม อันนี้ต้องเล่าให้ฟังก่อนว่า เวลาตอกตั๋วเนี่ย มันจะมีเขียนเอาไว้หลังตั๋วเราทุกครั้งอ่ะ ว่าใช้ไปกี่ครั้ง ครั้งนึงเนี่ย สามารถใช้ได้นานสองชั่วโมง คือ ถ้ายังอยู่ในสองชั่วโมงนั้น ก้อก้อนั่งรถไปไหนอีกก้อได้ทั้งนั้น) เราก้อหันไปมองหน้าฝน หลังจากเค้าขอดูบัตร เอาวะ ลองดู ฝนมันก้อยื่นบัตรให้เค้าดู เราก้อยื่นให้เค้าบ้าง กะว่าถ้าโดนจับก้อจะทำเป็นมึนๆ บอกไปว่า อ้าว นึกว่าเวลา 3:00 am. คือ บ่ายสามโมงค่ะ คือ จริงๆแล้ว ที่มันเขียนไว้ครั้งล่าสุดที่เราใช้ ก้อคือ ใช้ได้ถึงเวลา ตีสามของวันอาทิตย์นะฮ๊า แต่เราก้อกะว่าจะทำมึนๆ บอกไปว่า อ้าว นึกว่า หมายถึงบ่ายสามโมงน่ะฮ่ะ แต่โชคดีมากๆๆๆๆ ตรงที่ เจ้าหน้าที่เนี่ย เค้าคงดูผิดอ่ะ แบบว่าดูแบบเผินๆหรือไงเนี่ย เค้าให้เราผ่านมาได้เว้ยเฮ้ยยย ทั้งๆ ที่ควรจะโดนแน่ๆแล้วไงอ่ะ โชคดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆง๊า......... พอเค้าบอกโอเค เลยแบบว่ารีบวิ่งหนีกันมาเลย ฮ่าๆๆๆ วิ่งมาก้อทั้งขำ ทั้งตื่นเต้นอ่ะ เพราะว่า มันแบบถ้าโดนปรับเนี่ย โดนไปแน่ๆ ร้อยกว่าเหรียญอ่ะ หรือไม่ก้อสองร้อยมั้ง โอ๊วววว โชคดีจริงๆเลยเว้ย พลางคิดว่า ไม่เอาอีกแล้วว ไม่ทำงี้อีกแล้วอ่ะ เพราะว่าคงไม่ได้โชคดียังงี้บ่อยๆ แน่ๆๆๆๆๆๆๆเลยยย ซ๊า... ธุ ขอบคุณใคร หรืออะไรก้อได้นะคะ ที่ยังให้โอกาสหนู งืมมม

แต่วันนี้ ซื้อของในตลาดได้ถูกว่าอาทิตย์ที่แล้วอีกอ่ะ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์แหละมั้ง เลยยิ่งถูก
อืมม วันนี้พอแค่นี้ดีกว่า เยอะแยะเลยแฮะ

แม่บอกให้เล่าเรื่องของแม่บ้าง ได้นะฮะ ไว้ล็อตหน้านะฮะ ถ้าเล่าตอนนี้ เดวเล่าได้น้อย เพราะว่าใช้พลังไปในการเล่าเรื่องข้างบนหมดแย้ววว
เลิฟทุกโคนนนนน

โฮกกกกกกกกก เหงา ฮากกกกกกกก

2006-10-26T22:34:00.000+07:00

อ๊า.........................................
กลับมาเหงาอีกรอบง่ะ แป้งกลับเมืองไทยไปแร้วววว บล๊อคคราวนี้คงมีแต่การคร่ำครวญพรรณาโวหารถึงไอ้แป้งมัน ฮืออออ มึงไม่น่ามาหามาเยี่ยมกูเลย หลอกให้อยากแล้วก้อจากไป ฮ่าๆๆๆ แมร่ง ดันมาอยู่เกือบเดือน จะไม่ให้ตูชินได้ไงวะ ดูดิ๊ แทนที่จะหายคิดถึงบ้านได้แล้ว ดันกลับมาเป็นหนักกว่าเดิมอีกแฮะ ฮือออออ

ไม่ได้เขียนตั้งหลายวันแฮะ แบบว่าการบ้านเยอะๆ เที่ยวเยอะด้วยอ่ะ แต่แป้งไม่อยู่แล้ว คงต้องตั้งใจเรียนเหมือนแต่ก่อนเหมือนเดิมแล้วง่ะ อืม เรื่องที่น่าสนใจในช่วงวันที่ผ่านมา ก้อมีเสาร์ที่แล้ว หกล้มที่ victoria market อืม อยู่คนเดียวด้วยตอนนั้น แบบว่าให้ฝนกะแป้งไปนั่งรอเราอยู่ที่แมคโดนัลด์ เราแบบว่าจะรีบไปซื้อไข่ไก่ที่แอบเห็นตอนเดินผ่าน ระหว่างข้ามถนนก้อหันไปเจอคนจีนหัวโล้นๆ เกรียนๆ คนนึง ยังคิดในใจเลยว่า อืม คนนี้ หน้าตาตลกจัง ฮ่าๆๆ หันกลับมาปุ๊บ ภาพที่เห็นเปนแบบสโลวโมชั่นมากๆ ยังก๊ะในหนังเลย กล้องค่อยๆ ลดระดับลง เราพยายามทรงตัว แต่ว่าทรงไม่ไหวแล้วว เพราะว่านิ้วเท้าทั้งสองข้างติดขอบฟุตบาทแย้ว ทำไรไม่ได้เลย ต้องปล่อยตัวเองล้มผลั่ก พร้อมเอามือยันไว้ ฮือออออออออออออออ เจ็บง่ะ อายด้วย แถมอยู่คนเดียวอีกตะหาก ลุกขึ้นได้ ก้อจัดแจง ปัดๆแข้ง ขา กางเกงยีนส์ พร้อมก้มหน้าก้มตา ไม่มองใคร (โชคดีว่าอยู่เมืองนอก ไม่ค่อยได้ยินเสียงคนหัวเราะเท่าไหร่ ฟังไม่ออก ฮ่าๆ) แล้วก้ออยู่ๆ มีคนมาข้างๆ มาถามว่า อาร์ ยูวว โอ่ว เค๊ ฮืออออ ใจดีจังเลยยย พอหันกลับไปจึงเห็นว่าเป็นไอ้ผู้ชายคนเมื่อกี้นี่หว่า ที่เราแอบนินทาอยู่ในใจ มาถามไถ่เราด้วย ซึ้งใจมากมายเลย ฮือออ ต่อไปจะไม่แอบนินทาคนอื่นอีกแล้วค่า ฮืออออ ลุกมาได้ ก้ออยากจะร้องไห้ เพราะดันไปหกล้มอยู่คนเดียว เศร้า เหงา ซึม มากเลยว่ะ พอดีกว่า เดวจ๋อยหนัก

หลังจากนั้น ก้อไม่ได้ทำไรมากนี่ฝ่า ไอ้แป้งใกล้จะกลับแล้ว ก้อพยายามอยู่กะมันให้มากที่สุด เมื่อวานก่อนมันกลับ ก้อไปมีปาร์ตี้กัน แวะกินกันที่ร้าน คุ้กกี้ สุดจ๊าบก่อน คุยกันสนุกสนานมากๆๆเลยย เสียดายเวลาผ่านไปเร็วจัง อืม ไว้เขียนจดหมายหามันดีกว่า ว่าแต่มันจะตอบมั้ยนั่น

แม่บอกให้เขียนเล่าเรื่องที่โรงเรียนบ้างสิ อืมม รุ้สึกว่า ยังไม่ค่อยมีวัตถุดิบหรือเรื่องราวอยากเล่าเกี่ยวกะเรื่องที่โรงเรียนเท่าไหร่เลยแฮะ เอาไว้ก่อนนะฮ๊า มารดา

สนามหมานะนะนางเหลิงงงงงง

2006-10-19T22:03:00.001+07:00

แฮ่ม ก่อนอื่นต้องแถลงไขถึงเรื่องราวจุดด่างพร้อยในชีวิตการเงินอีกจนได้นะฮ๊า ฮ่าๆๆๆ ก้อแบบว่าเมื่อวานเข้าไปเช็ค NetBank มานะฮ๊า แบบว่าอยากดูยอดเงินที่เหลืออยู่ ก้อนั่งดูไปสักพัก ก้อเริ่มงงๆ ว่าทำไมเงินมันเหลือน้อยๆ จังวะ เหลืออยู่ร้อยเดียวทั้งๆ ที่เพิ่งเอาใส่เข้าธนาคารไปร้อยหกสิบเนี่ย ฮื้ออออออ นั่งดูไปก้อล่กๆไปพลางด้วย ว่าเงินมันหายไปไหนนะอ๊า เครียดมาก ตอนแรกนึกว่าโดนแฮ๊กเข้าบัญชี แต่ก้อแบบว่า บัญชีกรูก้อเงินไม่ได้เยอะมากนักนะฮ๊า จะมาเอาไปทำม๊ายย ก้อนั่งเช็คไป เช็คมาจนรู้ว่าโดนหักค่าธรรมเนียมที่รูดบัตรเดบิตเกินเงินที่มีอยู่ในบัญชีไป ทีนี้เรื่องมันก้อเกิดจากว่า ดันไม่ค่อยได้ไปกดเงินจากธนาคารไง เพราะแบบว่าไม่ผ่านตู้เอทีเอ็มบ้าง ก้ออาศัยเอาสะดวกไว้ก่อน ไปซื้อของตามซูเปอร์มาเก็ตก้อรูดการ์ดให้มันหักจากบัญชีไป ง่ายดีด้วย ทีนี้ก้อเลยไม่รู้ยอดเงินที่เหลือว่าเหลื่ออยู่ทั้งหมดเท่าไหร่แล้วตอนนี้ แล้วเราก้อดันไปใช้บัตรรูดตอนซื้อ Router ไง คือ ตอนแรกพนักงานมันรูดแล้วไม่ผ่าน ไอ้เราก้อยังเข้าใจว่า อืม มันน่าจะเกินไปแค่นิดหน่อย ถ้าเอาของออกอย่างนึง มันต้องพอแน่ๆเลย แล้วมันก้อรูดผ่านในครั้งที่สองจริงๆด้วย แต่ที่เดี๊ยนไม่รู้ก้อคือ จริงๆ เงินเดี๊ยนมันไม่พอแต่แรกอยู่แล้ว ไม่ว่าซื้อชิ้นเดียวหรือสองชิ้นไง แล้วที่มันผ่านได้ก้อเพราะว่า เรายื้มเงินธนาคารมาจ่ายยังไงล๊าววว แล้วเปนไงล่ะ ก้อโดนไปสิ ทั้งค่าธรรมเนียมที่รูดจนเงินหมดบัตรกับเงินที่บื้มธนาคารไปสามสิบดอลอ่ะ ฮือๆๆๆ เศร้าโคตร เสียดายเงินว้อยยย ฮือออ แต่ช่างมันดีกว่า

วันนี้ไปดูหมาแข่งมาด้วย จ๊าบจริงๆๆๆเลย ที่ Sandown Greyhounds แถวไหนสักที่ จำไม่ได้อีก ฮ่าๆๆ แต่จ๊าบจริงจังแบบว่าดู local มากเลย แถมหนาวมากเลยด้วย เป็นหมาเกรย์ฮาวนด์วิ่งแข่งกันรอบสนามไล่งับกระต่ายปลอมๆที่แป้งบอกว่าเหมือนกระต่ายซาดิสต์ เพราะมันใส่หน้ากาก ฮ่าๆๆ ใจจริงนี่แอบอยากพนันมากๆ ฮ่าๆๆ เพราะว่าจนอยู่ (แต่ว่าการลงทุนมีความเสี่ยง) ดูกันจนถึงสามทุ่มกว่าได้ จึงกลับบ้านกัน หมาตอนมันวิ่งไล่กันนี่ก้อจ๊าบดีนะ ดูแบบจริงจัง ให้ความรู้สึกเหมือนฟังเพลงของ BLUR อัลบั้ม PARKLIFE นั่นเอง หน้าปกมันเป็นรูปหมาแข่งนี่เอง อืม ฮ่าๆๆ หนาวง่ะ พิมไม่ออกแล้ววววว
เวลาแข่งกันทีนึง ก้อจะมีหมามาประจำการแข่งประมาณ แปดตัวนะ แต่ละตัวนี่ผอมมากๆ ไม่ทราบว่าเอากระเพาะไปไว้ที่ไหนนะฮ๊า (อืมม พูดถึงเรื่องกระเพาะ วันนี้แป้งเพิ่งด่าว่า ตูดใหญ่ขึ้นจริงๆ ด้วย เศร้าอ๊า....) แข่งกันรอบนึงแป๊บเดียวเอง ลุ้นแป๊บเดียวเด๋วก้อได้เงินแร้วว แต่ตัวที่เก่งมากๆ เนี่ย ก้อใช่ว่าแทงแล้วจะได้เงินเยอะนะ แบบว่าเพราะโอกาสมันเข้าเส้นชัยเยอะกว่าตัวอื่น เดิมพันที่เราจะได้ มันก้อจะไม่มากนัก เมื่อเทียบกับตัวที่ hopeless มากๆ คือไม่มีหวังเนี่ย ถ้าเราแทงที ดอลล่าเดียวเนี่ย เราจะได้กลับมาประมาณสิบหกดอลเลยน่ะ แต่พวกตัวเก่งๆ นี่อย่างมากก้อได้แค่สองดอลล่า แต่ไอ้พวกตัวที่จะได้เงินเยอะๆเนี่ย โดยมากมันเป็นตัวโหล่ๆไง ก้อไม่มีผลอะไร ที่จะไปแทงตัวนั้น อืมมม น่าแทงซะจริงๆ แต่ไม่เอาดีกั่ว รุ้สึกว่าเป็นคนไม่มีดวงทางนี้เอาซะเลย อ่อ แป้งไปดูด้วยนะเนี่ยม

งืม ประกาศที่อยู่ไว้ตรงนี้ดีกว่า เผื่อจะมีเพื่อนเราสักคน เข้ามาอ่านแล้วอยากเขียนจดหมายมาหาเราบ้างน๊ออออ
208/65 Elizabeth Street Melbourne VIC 3000 AUSTRALIA
เยี่ยม รักกัน ก้อส่งโป้ดฉะก้าด มาหากันบ้างนะ

ลี

หะ หะ หะ หะ ห่อนแรง

2006-10-15T21:29:00.000+07:00

งืม มาอยู่ที่นี่ นีได้ลุ้นกันบ่อยๆ แฮะ ยิ่งย้ายบ้านออกมาอยู่เอง ยิ่งลุ้นนั่น ลุ้นนี่เยอะแยะ ไม่ใช่ลุ้นรางวัลนะฮ๊า แต่แบบว่าลุ้นว่า ไอ้นั่นจะใช้ได้มั้ย ไอ้นี่จะดีหรือป่าวตั้งแต่วันแรกทีจะย้ายเข้ามาเลย ไฟไม่มา ม่านหน้าต่างหลุด กุญแจได้ชุดเดียว ประตูเครื่องซักผ้าเจ๊ง กระเบื้องคร่อกแคร่ก แฮ่ม แต่ก้อผ่านไปได้ด้วยดีหลายอย่างอ่ะแหละ ตอนนี้ก้อต้องลุ้นกันตัวโป่ง ว่าอินเตอเนท ไม่สิ เนทเนี่ยต่อได้แล้ว แต่ว่าจะต่อแบบกระจายสัญญาณเนี่ย มันจะใช้ได้มั้ยน๊อออ ซ๊า....ธุ คือยังไง ก้อขอให้เอาไปเปลี่ยนหรือคืนได้เถิดนะค๊าๆๆๆๆๆๆๆๆ

ศุกร์เสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมา หฤหรรษ์กันเหลือเกิน เพราะว่าวันศุกร์ นี่แบบว่า โรงเรียนเค้าหยุดให้เนื่องจากเรียนครบห้าอาทิตย์แย้ว ปิดเทอม หนึ่งวันว้อยย เลยไปเที่ยวดูเทศกาลเมลเบิร์นอินเตอแนชั่นแนลอาทเฟสติวัล อั้น อั้น อั้น ไปดูพวกงานโฟโต้มา ก้อจ๊าบดีนะ อากาศช่วงนี้เริ่มกลับมาหนาวดึ๋งอีกจนได้ เย็นยะเยือกจิงๆ ไม่เหมาะกะสาวเขตร้อนเช่นเราเร้ยยย ดูงานเสร็จ กิน ดูงาน กิน

พอดีวันศุกร์ที่ 13 นี่เป็นวันเกิดพี่ต่ายพอดี เลยไปกินฉลองกันที่บ้านน้าจัญญากัน กะไปหาลุงด้วย แต่เสียดายลุงกลับบ้านดึกมาก อดเจอเลย ไปกินข้าวที่บ้านน้ากันแบบยังกะวันรุ่งขึ้นจะไม่ได้กินแน่ะ ตะกละกันจริงๆๆ
น้าถาม : พอไหวมั้ย (แบบว่าอร่อยมั้ย ชอบมั้ยๆ)
พวกเรา : ไหววว ค่าๆๆๆๆๆ
กินกันจนพุงเกือบแตก จิงๆ พี่ต่ายชวนนอนที่บ้าน แต่แบบว่า ไม่ได้เอาคอนแทคเลนส์มาซะด้วยสิ เลยกลับบ้านเราดีกว่า ขากลับนั่งรถไฟกันมากลับฝน ขณะรออยู่ที่สถานี มีการแอ๊คท่ากันถ่ายรูปตามประสาคนบ้ากล้องกันปายยย
ตั้งแต่ย้ายมาอยุ่บ้านใหม่นี่ รู้สึกว่าตัวเองนี่โคตรชอบทำอาหารเลยว่ะ สนุกสุดยอดเจงๆๆๆๆ ฮ่าๆๆ อยากกินไปซะหมดเลย คอยนั่งนึกเมนูอยู่ทุกวัน ว่าวันนี้จะทำไรกินกันดีน๊า ฮ่าๆๆๆ
วันเสาร์ อืม ไปเที่ยวไหนกันหว่า อ่อ ไปหาอาจารย์โจที่บ้าน ที่อุบาทว์ก้อคือ กะว่าจะได้ไปกินข้าวที่บ้านอาจารย์มากๆ แต่ดันไม่ได้กิน ฮ่าๆๆ หิวแทบแย่ แต่ก้อดี คุยกะจาน ได้ฟามรู้มากมาย เย้ย ตอนเช้าก่อนไปหา เกือบโดนรถรางทับ เพราะแบบว่ามัวแต่ถ่ายวีดีโอกันไม่ดูเร้ย แต่ฮามากๆ เพราะว่ามีคนมาสะกิดบอกด้วย ว่ารถรางมา แล้วแบบว่า วิงหนีกันอุดตลุดมาก อุบาทที่สุดในชีวิต ฮ่าๆๆๆ
ง่วงแล้วงิ
ไว้เดวเขียนเล่าต่อวันอื่นเด้ออออ

ไอ try โซ hard ทู get อิเลคทริคซิตี้

2006-10-09T22:23:00.000+07:00

เฮ้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไฟมาแล้วเว้ยยเฮ้ยยยย ดีใจจังเลย แต่จิงๆ กว่าจะมาถึงตรงนี้ได้ ต้องผ่านอะไรหลายอย่างมากมาย พูดไม่ถูก บูกไม่ออกเลย เริ่มตั้งแต่การติดต่อเอเจนต์เองเอย แล้วก้อดันไปใช้บริการผ่าน Direct Connect บ้าบอไรไม่รุ้ ซึ่งห่วยมากๆ ต่อไปจะติดต่อเองว้อยย ไม่ผ่านใครแล้ว เพราะว่ามันแบบว่า ต้องเข้าไปอยู่วันเสาร์ แต่พอเข้าไปถึงห้อง ย้ายของเรียบร้อยเรี่ยมเร้เรไร ปิ๊ง แหะ แหะ ไฟไม่ติด เยี่ยมไปเร้ยยยยยยยยย เลยแบบว่าต้องกลับมานอนบ้าน เช้าวันรุ่งขึ้น วันอาทิตย์ ลุงก้อลองโทรถามไอ้บริษัทไฟฟ้าดู ถามไป ถามมา มาติดต่ออีกทีวันจันทร์ เพราะบริษัทมันปิดวันเสาร์ อาทิตย์ พอโทรไป มันก้อโยนกันไปๆมาๆ อุบาทว์จิงๆ ทำเป็นเมืองไทยไปได้ กลุ้ม แต่สุดท้าย ลุงเคนของเราก้อสามารถติดตามเอา Access Code มาให้เราจนได้ จนสามารถติดต่อขอไฟได้สำเร็จ เย็นนี้เลยแวะไปเช็คเลยพบว่า มีไฟแร้ววววว โอ๊ววว เป็นมนุษย์ดึกดำบรรพ์ที่เพิ่งค้นพบไฟ มันดีอย่างนี้นี่เอง

แต่ มีแต่อันเบ้อเริ่มเลย
ม่านเสียสองอัน หน้าต่างเสียหนึ่งอัน ไฟดับหนึ่งดวง กระเบื้องจะหลุดสองอัน ประตูห้องน้ำปิดไม่สนิท ที่จับประตูเครื่องซักผ้าหักกกก โอ๊ยยย ทำไมมันเปนยังงี้ อยากจะบร้า..... ฮือๆๆๆ เราเลยได้เรียนรู้อีกเยอะเลยอ่ะ ว่าต่อไปต้องรอบคอบมากกว่านี้ เฉลียวฉลาด กล้าปฏิเสธ กล้าขอนู่น ขอนี่ให้มากกว่านี้อีก ต้องเรียนรู้กันต่อ เฮ้วววววว

ฤกษ์งาม ยามยี

2006-10-07T21:38:00.000+07:00

อะแฮ่ม
เสียฤกษ์เสียยามหมด วันนี้อุตส่าห์ช่วยกันขนของย้ายบ้านกันยกใหญ่ พอไปถึงแม่ม ไฟยังไม่มา จ๋อยแด่วเลย ย้ายบ้านครั้งแรกในเมลเบิร์นนะฮ๊า ไม่ต้องเสียเงินซื้อเฟอนิเจอร์ด้วยฮ่ะ เพราะว่าไปแอบเก็บตามหน้าบ้านฝรั่งที่เค้าทิ้งๆกันไว้มานะฮ๊า ได้อารมณ์ดีจิงๆ ออกไปตั้งแต่เมื่อคืนวันศุกร์ ตอนประมาณสักสี่ทุ่มได้ ตอนแรกก้อแต่งกายรัดกุมกันมากๆเลย กลัวหนาวกันมาก เดินไปตอนแรกไม่เจอไรจ๊าบๆเลย ทีวีที่เราเหนตอนเช้าก้อไม่อยู่แล้นสส คิดว่าหมดหวังซะแล้ว พอเดินกลับมาอีกฟากถนนนึง ถึงเห็นงิว่ามีของเพียบเยย ตอนแรกเจอตะแกรงไรไม่รุ น่าจะที่เค้าเอาไว้ปิ้งของน่ะแหละ ดูแล้ว น่าจะเอามาใช้คว่ำถ้วยจานไปพลางๆได้ แฮ๊พซะเรย ฮ่าๆๆ เดินมาอีกนิด เจอโต๊ะทำงานไม้ อย่างดีเลยอยู่เลย นั่งได้สองคนด้วย เลยแฮ๊พอีกเช่นกัน แต่อันนี้ค่อนข้างหนักทีเดียว อ่อ เค้ามีแถมเก้าอี้คอมด้วย ใช้ได้เลย แค่เบาะมันถลอกๆ นิดหน่อยเท่านั้นเองนิ ก้อเลยเอามาสองตัว เดินมาอีกหลัง ก้อเจออีกแล้วเว้ย ชุดเก้าอี้เหล็กอย่างดี สามสี่ตัว แต่แบบว่าพวกเดี๊ยนมีแรงแบกกันแค่นั้น เลยขนมาแค่นิดหน่อยง่ะ แต่ดีจิงๆ ไม่ต้องเสียเงินเลย ขอบคุณนะจุ๊ ที่ประทานของมาให้ ว่าแต่ช่วยประทานไฟฟ้ามาด้วยได้ม๊ายยย หนูไม่อยากมีปัญหามากเรื่องนะฮ๊า.....
พอวันเสาร์ วันนี้เนี่ยแหละ ก้อเตรียมตัวขนของกันกะลุง กว่าจะไปติดต่อนู่นนี่เสดก้อบ่ายกว่าๆ เก็บของจากรถกระบะลุงเรียบร้อย ขนของขึ้นเรียบร้อย อ่อ ใช่ๆๆๆๆๆๆๆ วันนี้ ตอนที่นั่งรถเข้าเมืองมากะลุง แม่ง เจอฝรั่งผู้ชายนะฮ๊า ยืนแก้ผ้าอยู่กลางถนนนะฮ๊า ตื่นเต้นมากๆๆ เลยยยย แบบว่าอ่ะนะ เหน จอสระอู๋ จู๋ด้วยแหละ แหะ แหะ แหะ นั่งรถมากะลุง เลยมองแบบเต็มตามากไม่ได้นะเนี่ย กร๊ากกก แม่งบ้าดีเดือดดีจิงๆเลยว้อยย อากาศแค่ยี่สิบหกองศามึงบ้าได้แล้วใช่ม๊ายยย

พอไปถึงบ้าน ทยอยขนของขึ้นบ้างกันแบบกองโจรมาก รีบเร่งและรวดเร็วเป็นที่สุด ขนกันเสดเรียบร้อย จึงพบว่า โอ่ว ไฟยังไม่มา แต่น้ำมาเรียบร้อยแล้ว โอ๊ววว จ๊าบบบบบบบบบสสสสจิงๆๆๆๆ กูล่ะกลุ้ม เสียอารมณ์วัยรุ่นมากๆ เซ็งเป็ดเลย(อืม ภาษากู วัยรุ่นจิงๆ) เลยนั่งรถกลับบ้านไปกินข้าวที่บ้านน้าเหมือนเดิม เจอพี่ต่าย พี่ต่ายแอบขำล่ะซี้ ยังไม่ได้ย้ายไป สงสัยถ้าพรุ่งนี้ไฟยังไม่มา คงต้องอยู่ที่นี่อีกคืน นอกจากไฟไม่มาแล้ว ม่านหน้าต่างก้อหลุดอีกก โอ๊วววว ช่วยด้วน งือ จ๋อยจิงๆเลยง่ะ

อ่อ กินข้าวเสด ลุงพาไปเดินเล่นชายทะเลกันตอนดึกด้วย จ๊าบสุดๆๆ ไม่ค่อยได้เดินทะเลตอนกลางคืนบ่อยนักหรอก งืมไปแถวๆ Modialloc อ่ะ จ๊าบดีนะ โชคดีว่าเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วยอ่ะ เลยสว่างทีเดียวเลย งืม ง่วงแล้วเง้ยย

ไปนอนดีกว่า

ปล.ขอให้ไฟฟ้าเข้าถึงบ้านหนูด้วยเถิ้ดนะค๊า... พรุ่งนี้เลยนะ นะ นะ นะ นะ

คึก คิก คัก คุก คูกกกกก

2006-10-05T21:56:00.000+07:00

แฮ่มมมมมมม ดีจึยว้อยยยยย พรีเซ้นงานเสร็จแย้วไปหนึ่งโปรเจค อืมม พูดเหมือนส่งโปรเจคเรียนโทเลยว่ะ แต่จิงๆมันไม่ใช่สินะ ฮ่าๆๆ แค่เรียนภาษาเองว้อยยย เอาให้รอดก่อนเต๊อะ อืม ตอนนี้ บ้านที่เราพักอยู่คึกคักหน้าดู ฝนและแป้งมาอยู่ที่เมลเบิร์นเรียบร้อยเรี่ยมเร้เรไรแล้ววว อืม เลยได้พูดไทยเยอะกว่าพูดอังกิดอีกว่ะ งืมๆ แต่วันนี้ การพรีเซ็นผ่านไปได้อย่างรวดเร็วมากๆ โล่ง สบายใจเว้ย แต่ได้ข่าวอาทิตย์หน้ามีสอบนี่นา แบบว่า ออเดิร์ฟ จารย์บอกไม่ได้คิดคะแนน แค่ให้ลองสอบเป็นไกด์ๆ ทดลองตัวเองดู อืมมมมม หนูไม่อยากโดนทดสอบค่ะ ทนความกดดันในสภาวะบางอย่างไม่ได้นะฮ๊า ใจมันจะละลายยย ฮ่าๆๆๆ คึกคักง่ะ จะได้ย้ายบ้านแย้ววว แต่ได้ข่าวว่าย้ายบ้านใหม่ นี่ยังอีกนานกว่าจะได้เล่นเนทนี่ฮะ เยี่ยมไปเร้ยยย หึ

อยากดูงานศิลป์ ว่าอาทิตย์นี้จะแวะไปดูสักหน่อย งืมม มันเริ่มมีเทศกาลแล้วนี่หว่า อืมๆ ต้องเตือนตัวเองหน่อย แมร่ง ไม่งั้น หาแต่ร้านแด๊กข้าวอย่างเดียวเท่านั้น ฮ่าๆๆๆ อืม คงจะผอมหรอกนะ

อยากวาดรูปว้อยย ดรออิ้งแบบจริงจังงิ ต้องเริ่มตั้งสมาธิใหม่ซะแล้นนนน
อยากถ่ายรูปด้วนนนนน
ไม่ได้การซะแล้นนนน ต้องศิลปะกันหน่อยแล้ว จิตใจมันเบิกบานนะฮ๊า
เดวหาวัตถุดิบก่อนนะฮ๊า.....

รักคนอ่านนะจ๊ะ จุ๊บๆๆๆๆๆๆ
ปล.ถึงเพื่อนๆทุกคน มาเยี่ยมเดี๊ยนบ้างนะ

!!!!!! MSO supercool !!!!!!

2006-10-01T22:02:00.000+07:00

แฮ่ม ทั้งวันเสาร์และอาทิตย์นี้นี่ หฤหรรษ์จริงๆ เลยแฮะ
วันนี้ พี่ต่ายชวนออกไปดู Melbourne Symphony Orchrestra มา แต่ว่าไม่ใช่ถึง ขนาดเป็นเพลงคลาสสิคฟังยากอ่ะ ที่นี่เค้าจะมีเป็น Theme อ่ะ อย่างวันนี้ ที่เราไปดู ก้อเป็นเกี่ยวกับ เพลงที่ประกอบการ์ตูนดังๆ ทั้งหลายอ่ะ อืม รู้จักแค่เรื่องสองเรื่องเองมั้ง ที่คุ้นๆ น่ะ ฮ่าๆๆ อืม ค่อยๆ เริ่ม
เล่าดีกว่าแฮะ

ตื่นขึ้นมาด้วยอาการเซ็งจากความฝันแบบเดิมๆ แล้วก้อต้องรีบตาเหลือก แปรงฟัน เพราะว่า สิบโมงครึ่งแล้น นัดกะพี่ต่ายไว้ว่าจะออกสัก สิบเอ็ดโมงครึ่ง หึ หึ หึ ไม่ทันได้กินไรเลย ก้อต้องออกแล้ว ไปกินอาหารจีนข้าง นอกตรงไชน่าทาวน์ อร่อยดี ไก่ตะไคร้ แต่ทำไมมันไม่เหมือนในรูปเลยวะ ฮึ กินอิ่มเสร็จกว่าจะยุรยาตรา
มาแถว Hamre Halls ก้อได้เวลาพอดี ตอนแรก ก้อแบบว่ายังนึกไม่ออกว่า ได้ดูแล้วจะเป็นยังไงน๊า เพราะว่า ที่เคยดูที่เมืองไทย มันก้อเป็นซิมโฟนีเล็กๆป่าวหว่า ที่ดูกะปออ่ะ แต่อันนี้ นี่ จ๊าบจิงๆเลย ถึงแม้ว่า เพลงแรกจะนึกไม่ออกก้อตาม ไม่คุ้นหูเลย พอมาอ่านสูจิบัตรดู ถึงรู้ว่า มันเป้นเพลงที่แต่งโดยนักประพันธ์ชาว ออสเตรเลียนี่เอง มิน่าล่ะ ตูถึงไม่คุ้น พอมาเพลงที่สองนี่ ได้แอบอ่านมาแล้ว จึงรู้ว่า เรื่อง Fantasia ของ วอลท์ ดิสนีย์ นี่เคยเอามาสร้างแล้วทีนึง เป้นมิกกีเม้าส์ เป็นพ่อมดฝึกงานอยู่ แอบใช้เวทมนต์สั่งไม้กวาด ให้ไปตักน้ำมาใส่บ่อแทน แล้วแบบว่าตอนหลัง มันไม่เชื่อฟังอ่ะ เลยยุ่งวุ่นวายใหญ่เลย น้ำท่วมไปหมด
สุดท้าย พ่อมดเจ้านาย เลยมาแก้คำสาปให้ไรเงี้ย อืม ที่เล่ามา นี่เล่าเรื่องในการ์ตูนนะ แบบว่าพอฟังเพลงที่ เค้าบรรเลงกันไป มันก้อนึกภาพที่เคยดูไว้ออกมาได้หมดเลยอ่ะ อืม ดีจริงๆเลย ขนลุก

เพลงต่อไป เค้าว่าเป้นเพลงเอกเหมือนกันนะ Peter& the wolf อืม เอกยังไงวะ ไมถึงไม่คุ้นเลย ฮ่าๆ แต่มันคงเอกจริงๆแหละ มีคนมาบรรยาย ประกอบระหว่างเพลงด้วย แมร่ง ดันฟังสำเนียงไม่ค่อยออกอีก เวรจริงๆ แอบจะหลับหลายที แต่ก้อไม่หลับ พักครึ่ง เย้ๆๆๆๆ (เอ๊ะ นี่ดูแล้วมีความสุขจริงหรือป่าวเนี่ย)

อืม ชอบครึ่งหลังมากกว่านะ เฮฮา ครื้นเครงมากกว่าเยอะ ขึ้นต้นมาด้วยเพลง Fairy Picnic อ่ะ อย่าถาม ชื่อนักประพันธ์นะ แค่จำชื่อเพลงได้นี่ก้อจ๊าบจะแย่แล้วอะ เพลงนี้ คุ้นอ่ะ แบบนางฟ้าบันดาลมากๆ นุ๊งๆ นิ๊งๆ ไม่ยาวมากด้วย ถูกใจข้อย ตามประสาเด็กสมาธิสั้น ฮ่าๆๆ

นี่ ต้องเพลงนี้ว้อยยย แอบติดใจตั้งแต่เห็นหน้านักประพันธ์ในสูจิบัตรแย้ว แบบว่าเซอร์ได้ที่มาก หน้าตาโฉด แบบว่าเป็นผู้ร้ายมาก แล้วเพลงก้อดุดัน เข้มข้น สมชื่อจริงๆด้วยอ่ะ เพลงนี้ชื่อว่า Night on the bald mountain เพลงนี้ พอขึ้นมาก้อคุ้นหูมากๆๆๆๆๆเลย เพราะว่า เป็นเพลง ริงโทนในมือถือของเราน่ะซี๊ อืม เพิ่งรู้เหมือนกันว่ามือถือของเรามีริงโทนเป็นซิมโฟนี อืมมมม ชอบ ชอบ ชอบ เพลงนี้ที่สุดเลย มันจะออกแนว มืดหม่นๆ ดุดันๆโหดร้ายๆ อ่ะ ไม่ใสกิ๊งใดๆเลย ชอบบบบบบ ดูไปขนลุกไป จบเพลงนี้แล้วก้อต่อด้วยเพลงไรหว่า อืมม

อ๊ะ เรียงเพลงผิด จิงๆ มีก่อนเพลงสุดโหดเพลงนึง ชื่อเพลง Sultan ไรสักอย่างเนี่ยแหละ อันนั้นก้อคุ้นนะ อธิบายไม่ถูกอ่ะ ว่านึกถึงอะไรแฮะ ข้ามมาเพลงสุดท้ายเลยดีกว่า จำชื่อเพลงไม่ได้แฮะ แบบว่าทำนองว่า เป็นซิมโฟนีสำหรับแนะนำผู้เริ่มต้นฟังไรเงี้ย แบบว่าทั้งเพลงก้อจะมีคนบรรยายไปว่า เครื่องดนตรีใน
ซิมโฟนีแบ่งเป็นกี่ชนิด ไรเงี้ย ดีมากมายเยยยยยยยย ประทับใจมากๆๆๆ

โปรแกรมต่อไป คือ ไปงานหนังสือถูก ที่ Exhibition Hall เดินกันไปจากแถวเซ้าธ์แบงค์ พอไหวๆ ไปถึงก้อพบว่า โอ๊ว นอกจากหนังสือแล้วยังมี ซีดีและดีวีดีอีกตะหากว้อยยย แต่อยากจะบอกว่า แม่งกว้าง มากๆ อ่ะ ประมาณอิมแพคอารีน่าได้อ่ะ แต่แบบว่า ไม่มีบูธไรทั้งสิ้น มีแค่แผงวางหนังสือเท่านั้น เรียงกัน
เต็มพรืดเต็มไปหมดอ่ะ เราเจอกองซีดี ก้อรีบกระโจนเข้าใส่ทันที แบบว่ารีบเดิน รีบดูที่สุด กลัวดูไม่ครบ เดินไปได้สักสามสี่แถว ก้อเริ่มปวดหัวปวดตาแล้ว หันไปดูกองหนังสือและซีดี ที่เหลืออยู่ข้างหลัง อืม ต้องสู้ ต้องสู้ ถึงจะชะแนะ เจอซีดีน่าซื้อหลายอันๆเลย แต่จิงๆ มันก้อไม่ถูกมากป่าววะเนี่ย ตอนแรก หยิบมาเยอะมาก แต่ตอนหลังต้องหยิบออก ไม่งั้นมันจะเยอะเกิน ฮ่าๆๆๆ สุดท้ายได้ โฮ่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ดีวีดี PULP ว้อยยยย คอนเสิร์ตว้อยยย ดีใจสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อืม นอกนั้นก้อ หนังสือมาฝากน้องเล่มนึง รวมเล่มโปสการ์ดนักเขียนอีกอัน แล้วก้อดีวีดีเดอะบีทเทิลส์ หึ หึ หึ ดีใจ สุดๆๆ
กว่าจะกลับถึงบ้านก้อเหนื่อยสุดๆแล้ว การบ้านยังไม่ได้ทำเลยนี่หว่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

รักและคิดถึงเด้อสิเด้อ

ลี
ปล.เดวเค้าย้ายบ้านแล้ว จะให้ที่อยู่นะ เขียนมาหาเค้าด้วยนะ

หิวตลอดเวลา

2006-09-30T22:09:00.000+07:00

จ๊าบมั้ย เดี๊ยนเอง

งืมมมม วันนี้ทำไรไปบ้างหว่า ตื่นมาสิบโมงครึ่งได้ หาไรกิน เสร็จแล้วก้อไปซักผ้า ซักเสร็จรีบเอาไปตากเรียบร้อย จึงพบว่าลืมซักถุงเท้า อุบาทจิงๆเลย ต้องมาซักมือเองทีหลัง หึ หึ หึ

เสร็จแล้ว กินผัดซีอิ๊ว ฝีมือพี่ต่ายปรุ ง ลีผัด อร่อยดี กินเสร็จปวดขี้ทันที ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไม ท้องเสีย ฮ่าๆๆๆ ตอนแรกก้อว่าจะไปทำการบ้านนน่ะนะ แต่ว่าเห็นว่าวันนี้มันมีแข่งฟุตบอลออสเตรเลียรอบสุดท้ายพอดี ควรจะดูสักหน่อย เป็นขวัญตา ดูไปก้อนั่งตัดสินใจไปว่าจะเชียร์ทีมไหนดี แล้วก้อตัดสินใจได้ ว่าเชียร์ทีมซิดนีย์ดีกว่า เพราะมันมีคนนึงน่ารักดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ตามประสาว้อยยย

ดูเสร็จ ก้อเย็นแล้ว แดกอีกแล้วฮะ ไม่ได้ทำไรอ่ะ วันๆ ทำกับข้าว ล้างจาน เล่นเนทว้อยยย กินเสร็จ วันนี้ มีโปรแกรมไปดูละครเพลงเรื่อง CATS กัน ที่โรงละครของมหาวิทยาลัย Monash ก้อดีเหมือนกันนะ แต่อันนี้ไม่ใช่คณะของที่อังกฤษหรอกนะ แค่ซื้อลิขสิทธิ์เค้ามาทำน่ะ ก้อเพลินๆ เพลงเพราะ วัยรุ่นร่วมสมัยดีนะ หมายถึงว่าเค้าทำดนตรีใหม่น่ะ จ๊าบดี แต่ฟังไม่ค่อยออกเลยง่ะ เพราะว่ามันร้องเป็นเพลงไง เลยยิ่งฟังยากเข้าไปอีก เลยดูๆ มึนๆ จบครึ่งแรก เลยรีบหยิบสูจิบัตรมาอ่านเรื่องย่อซะเลย หลังจากที่ตอนแรกที่ได้มาทำหมางเมิน เชอะ ไม่อ่าน แล้วเป็นไง ฮ่าๆๆ เกือบหลับ ดูจบมีเลี้ยงอาหารด้วย จ๊าบจริงๆ สงสัยว่าเป็นเพราะเป็นรอบแรกอ่ะ เลยมีกิน เย๊ๆๆๆ อิ่มก่อนนอน

เออ สงสัยว่าจะไม่อ้วนได้ไงวะ แดกตลอดเวลา

แฮ้ปปี้ แอนนิเดือนซารี่

2006-09-29T22:01:00.000+07:00

เง่อ เริ่มมีเวลาขึ้นมาหน่อยแล้ววุ้ย
มาอยู่นี่ได้ เดือนนึงแล้ว เริ่มชินขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ยัง
เหงาๆอยู่เหมือนเดิมงิ
เมืองนี้อากาศมันหนาว อยู่คนเดียวเลยยิ่งหนาวและ
เหงาเป็นพิเศษ มาอยู่นี่ได้เดือนนึง ได้เที่ยวไปกี่ที่แล้วหว่า
จิงๆ ก้อยังไม่เยอะมากนะ แต่ก้อพอไหวๆ
อาทิตย์แรกได้ไป Healsweals ไปปิ้งแกะ
กินเปนบาร์บีคิว เสือกมีนกจะมาแย่งไส้กรอก
เดี๊ยนด้วย เลวจิงๆ โฮ่ๆ แต่แย่งไม่ได้ อดกินว้อย ฮ่าๆๆๆ
หนาวชิเป๋งเลย ปิ้งไปหนาวไป แต่ว่าร้อนผะผ่าวที่หน้า
เพราะว่าต้องเอาหน้าไปดูเนื้อแกะว่าสุกหรือยัง

อืมมมม ตั้งแต่มานี่ น้ำหนักขึ้นไปแล้ว สามกิโลว่ะ
ฮ่าๆๆๆๆๆ เครียด มาแล้วแม่งหิวมาก หิวตลอดเวลา
อยากแดกตลอดเวลาเลยวุ้ยยยยยย

งืมมมม หนุ่มๆที่นี่ ก้อหน้าตาดีนะฮ๊า...
แต่เซ็งอ่ะ ในชั้นเรียนภาษามีแค่คนจีนว้อยยย แถม
ไม่มีใครเรียนศิลปะด้วยยยยย

เอาชีวิตวัยรุ่นกรูคืนม๊า......

ทำไม เดี๊ยนโพสรูปไม่ได้ ฮึ ....อ๊ะ ได้แล้วนี่ หึ หึ

2006-09-25T21:48:00.000+07:00

หวัดดีฮ่ะ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ญาติๆ ทั้งหลาย
เดี๊ยนมาอยู่ที่นี่ โซ พ๊อพพิวล่า มากๆๆ เลยนะฮ๊า...

งานเยอะขี้แตกฮ่ะ
เลยไม่มีเวลามาเขียนเยอะแยะ
แต่มีเวลานั่งทำรูปบ้าๆ บอๆ นะฮ๊า

เชิญทัศนากันพาเพลินเด้อ

รักคนอ่าน

2006-09-16T22:31:00.000+07:00

แฮ่ม มาอยู่นี่ได้เกือบ สามสัปดาห์แล้นส

ส่งลิ้งมาบอกไว้ก่อนให้ติดตามกันนะฮ๊า รักกัน ก้อเข้ามาเยี่ยมเยียนกันบ่อยๆ

6 days to leave

2006-08-22T03:37:00.000+07:00

ครบรอบหนึ่งปีพอดีเลย

อีกไม่กี่วัน จะไปอยู่อีกที่แล้ว ตื่นเต้น
ทดลองใช้ดูว่าจะจ๊าบมั้ย สำหรับเวบนี้