โฮกกกกกกกกก เหงา ฮากกกกกกกก

อ๊า.........................................
กลับมาเหงาอีกรอบง่ะ แป้งกลับเมืองไทยไปแร้วววว บล๊อคคราวนี้คงมีแต่การคร่ำครวญพรรณาโวหารถึงไอ้แป้งมัน ฮืออออ มึงไม่น่ามาหามาเยี่ยมกูเลย หลอกให้อยากแล้วก้อจากไป ฮ่าๆๆๆ แมร่ง ดันมาอยู่เกือบเดือน จะไม่ให้ตูชินได้ไงวะ ดูดิ๊ แทนที่จะหายคิดถึงบ้านได้แล้ว ดันกลับมาเป็นหนักกว่าเดิมอีกแฮะ ฮือออออ

ไม่ได้เขียนตั้งหลายวันแฮะ แบบว่าการบ้านเยอะๆ เที่ยวเยอะด้วยอ่ะ แต่แป้งไม่อยู่แล้ว คงต้องตั้งใจเรียนเหมือนแต่ก่อนเหมือนเดิมแล้วง่ะ อืม เรื่องที่น่าสนใจในช่วงวันที่ผ่านมา ก้อมีเสาร์ที่แล้ว หกล้มที่ victoria market อืม อยู่คนเดียวด้วยตอนนั้น แบบว่าให้ฝนกะแป้งไปนั่งรอเราอยู่ที่แมคโดนัลด์ เราแบบว่าจะรีบไปซื้อไข่ไก่ที่แอบเห็นตอนเดินผ่าน ระหว่างข้ามถนนก้อหันไปเจอคนจีนหัวโล้นๆ เกรียนๆ คนนึง ยังคิดในใจเลยว่า อืม คนนี้ หน้าตาตลกจัง ฮ่าๆๆ หันกลับมาปุ๊บ ภาพที่เห็นเปนแบบสโลวโมชั่นมากๆ ยังก๊ะในหนังเลย กล้องค่อยๆ ลดระดับลง เราพยายามทรงตัว แต่ว่าทรงไม่ไหวแล้วว เพราะว่านิ้วเท้าทั้งสองข้างติดขอบฟุตบาทแย้ว ทำไรไม่ได้เลย ต้องปล่อยตัวเองล้มผลั่ก พร้อมเอามือยันไว้ ฮือออออออออออออออ เจ็บง่ะ อายด้วย แถมอยู่คนเดียวอีกตะหาก ลุกขึ้นได้ ก้อจัดแจง ปัดๆแข้ง ขา กางเกงยีนส์ พร้อมก้มหน้าก้มตา ไม่มองใคร (โชคดีว่าอยู่เมืองนอก ไม่ค่อยได้ยินเสียงคนหัวเราะเท่าไหร่ ฟังไม่ออก ฮ่าๆ) แล้วก้ออยู่ๆ มีคนมาข้างๆ มาถามว่า อาร์ ยูวว โอ่ว เค๊ ฮืออออ ใจดีจังเลยยย พอหันกลับไปจึงเห็นว่าเป็นไอ้ผู้ชายคนเมื่อกี้นี่หว่า ที่เราแอบนินทาอยู่ในใจ มาถามไถ่เราด้วย ซึ้งใจมากมายเลย ฮือออ ต่อไปจะไม่แอบนินทาคนอื่นอีกแล้วค่า ฮืออออ ลุกมาได้ ก้ออยากจะร้องไห้ เพราะดันไปหกล้มอยู่คนเดียว เศร้า เหงา ซึม มากเลยว่ะ พอดีกว่า เดวจ๋อยหนัก

หลังจากนั้น ก้อไม่ได้ทำไรมากนี่ฝ่า ไอ้แป้งใกล้จะกลับแล้ว ก้อพยายามอยู่กะมันให้มากที่สุด เมื่อวานก่อนมันกลับ ก้อไปมีปาร์ตี้กัน แวะกินกันที่ร้าน คุ้กกี้ สุดจ๊าบก่อน คุยกันสนุกสนานมากๆๆเลยย เสียดายเวลาผ่านไปเร็วจัง อืม ไว้เขียนจดหมายหามันดีกว่า ว่าแต่มันจะตอบมั้ยนั่น

แม่บอกให้เขียนเล่าเรื่องที่โรงเรียนบ้างสิ อืมม รุ้สึกว่า ยังไม่ค่อยมีวัตถุดิบหรือเรื่องราวอยากเล่าเกี่ยวกะเรื่องที่โรงเรียนเท่าไหร่เลยแฮะ เอาไว้ก่อนนะฮ๊า มารดา