เรื่องนี้มันสั้นเกิน เลยต้องมีภาคสองเลยนะเนี่ย

ต่อจากคราก่อน ถึงคราวที่เดี๊ยนต้องอกหักเมื่อรู้ว่า ไอ้ยุ่นนั่น แม่งชิ่งไม่ดูคอนเสิดด้วย ชิ ตรูก้อแค่ไปดูคนเดียวเหมือนตอนแรกเท่านั้นเองแหละ ธ่อเอ้ย ชิชิชิชิชชิชิ เราก้อใช้ชีวิตรอวันพฤหัสอย่างสนุกสนานชื่นบาน ลัลล๊า มาเรื่อยๆ จนถึงวันพุธ ก้อมีแมสเสจมาจากเบอไรก้อไม่รุ้ อ๊ะ ไอ้ฮิโร นั่นแหละ มันแมสเสจมาบอกว่า อยากดู
เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กำลังจะอาบน้ำอยู่แล้วเชียว ตรูรีบกดโทรศัพท์กลับไปหามันทันที
"ว่าไงยะหล่อน ตกลงจะดูเหรอ"
"อ่า ช่ายๆ อยากดูมากเลย ต้องซื้อบัตรที่ไหน ยังไง เท่าไหร่เหรออ"
"อืมม(เยี่ยมไปเลย วันนั้นกูอธิบายมึงไปยืดยาวนี่ไม่ได้จดใส่สมองเลยใช่ม้ายยย) ก้อไปซื้อได้ที่ร้านนี้ๆๆๆนั้นๆๆ นะะะๆๆๆ"
"อืมม มันอยู่ตรงไหนอ่ะ ไม่เข้าใจ อธิบายหน่อยจิ"
"ก้อมันอยู่ ถนนเส้นนี้ ตัดกะเส้นนุ้น แล้วเดินมาทางนี้ อ๊ะ อธิบายไงต่อดีวะ ฟระะะะะ"
"......."
"โอเคร พรุ่งนี้เอ็งว่างมั้ยล่ะ ว่างกี่โมง เดวตรูพาไปซื้อบัตรเอง โอเครมป่าว น้อง"
"ขอบคุณมากเลยคร้าาบบบ"
จบ หมายเหตุ บทสนทนาทั้งหมดเป็นภาษาอังกฤษแน่นอน แต่ถอดภาษาไทยแล้วได้ใจความและสำเนียงดังเช่นนี้แล
เราก้อกลับไปอาบน้ำต่อด้วยใจชื่นบาน หลั่นล้า เพราะว่าไม่ต้องฉายเดี่ยวแล้นสสสสสสสสสสเช้าวันพฤหัสเรารีบตื่นไปเรียน พร้อมแต่งตัวสวยงาม เตรียมตัวไปดูคอนเสิร์ตอย่างเบิกบานใจ เรียนเสร็จอย่างร่าเริง รอมันโทรมาอย่างอารมณ์ดีว่า ตรูมาถึงที่นัดหมาย ณ เมลเบิร์น เซ็นทรัล เรียบร้อยแล้นสสตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด(จิงๆ ไม่ใช่เสียงนี้หรอกนะ โทรศัพท์ฉันน่ะ) อะอะอิอิโอะโอะ แอะๆๆๆโอเคร เจอกัน
ปิ๊ง.... โผล่ไปเจอมันที่ บิ้กคล้อค ของมัน นาฬิกาอันใหญ่ๆ น่ะ ก้อเจอมัน มันบอกว่ามีเพื่อนมันอีกคน สนใจไปดูด้วย แหะ แหะ ยังงี้ก้อดีสิฮ๊า ยิ่งมีเพื่อนเยอะ ยิ่งหนุกหนานๆ ไปยืนรอกันข้างนอก รอเพื่อนมันข้ามมาจากโรงเรียนสอนภาษาอีกแห่งใกล้ๆ ของเราน่ะแหละ ฮึ่ม เพื่อนมันเดินศิลป์มาแต่ไกลเลยเว้ยยย
ยังกะแอ๊ด คาราบาว ฮ่าๆๆ แต่เท่ดีนะ ดูฮิปปี้ๆ"สึกะ คือชื่อข้อย" มันบอกมายังงั้น"ลี คือชื่อ ขี้ เอ้ย ข้อยเช่นกัน" กูบอกไปยังงี้ทำฟามรู้จักกันเรียบร้อย เราก้อรีบเบิ่งไปสำรวจร้านที่มันขายตั๋วครึ่งราคาก่อนเลย ว่ามันมีมั้ยน้อ เผื่อแบบว่าซื้อได้ถูกไรเงี้ย แฮ่มๆๆ ทำไมรู้สึกว่า ไอ้สึกะ นี่หน้าตาคุ้นๆวะ นอกจากคุ้นว่ามันเหมือนคาราบาวแล้วน่ะ เราเคยเจอะมันป่าวหว่า
ฮ่าๆๆเดินๆกันไป ก้อคุยกันไป รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง ตามประสานะฮะ พอไปถึงที่ขายตั๋ว ไอ้สึกะ เจือกศิลป์อีก บอกตูรอซื้อบัตรตอนก่อนเข้าดีกว่า ขอกลับบ้านไปนอนก่อน แล้วเดวเจอกัน ตอนเย็นเล้ยยย เอิ้กกก จ๊าบบจิงๆๆๆ
แต่จิงๆ มันถูกแล้วล่ะ มีตรูคนเดียวเนี่ย ที่ล่กๆ ซื้อบัตรเอาแต่ไก่โห่ ไม่คูลล เล้ยยยย ฮ่าๆๆแต่ช่างมันเถอะ ไอ้สึกะกลับไปแล้ว ก้อเหลือเราอยู่กะฮิโร สองคนอ่ะเดะ อืม ทำไรดีวะเพราะว่า วันนี้ วันเกิดเพิ้งพอดี ก้อกะรอไปงานวันเกิดมันพร้อมๆกัน งืมมม ไปแดกกาแฟแล้วกันฮะกินกาแฟไป ก้อคุยกันไปเรื่องนั้น นู้นนี้ โดยมากก้อเกี่ยวกะเพลงแหละ มันชอบฟังเพลง ก้อดีนะ คล้ายๆ กันเยอะ งี้ คุยด้วยได้ง่ายหน่อย มันบอกว่าเรียนจบ economics มา เอิ้กก อายุเพิ่งยี่สิบสองเองด้วย ฮ่วย แต่มันดูหน้าแก่นะเนี่ย ฮ่าๆๆ เรานึกว่าพอๆกะเราซะอีก ผู้ซึ่งจะอายุกึ่งของกึ่งศตวรรษแล๊นสสสมันมานี่ก้อมาด้วย วีซ่าเวิ้กแอนทราเวล นะฮ๊า เออดีจังว่ะ ทำไมตูไม่ทำแบบมันบ้างฟระๆๆๆๆ นั่งแช่กินกาแฟ แอนด์คุยไปเรื่อยๆ ก้อได้เวลาไปหาเพิ้งที่บ้านรุ่นพี่คนนึงเดินไปไม่ไกลมาก ก้อถึง ก่อนไปแวะซื้อเครื่องดื่มบำรุงกำลังกันไปคนละขวด ไอ้ฮิโรมันบอกว่า มันเปนคนแพ้แอลกอฮอล์ ฮ่าๆๆๆ จ๋อยแด่วดิ
บ้านรุ่นพี่เพิ้งข้างนอก นี่ก้อดูแบบเป็นคอนโดแบบเบสิคๆ อ่ะ ไม่ได้มีไร น่าประทับใจมาก แต่แบบว่า พอเดินขึ้นไปจนถึงดาดฟ้าแล้วจึงพบกะความประทับใจนั้นเอง แบบว่า เป้นดาดฟ้า จ๊าบๆ ไว้ปิ้งบาบีคิวกันไรเงี้ย เท่มากมายๆๆๆ เย้ๆๆๆ ชอบๆๆๆๆๆไอ้เราก้อนั่งตลกแดก กินของปิ้ง ของย่างของเค้าไปเรื่อย กินไป ก้อแบบว่า อร่อยจังเลยค่าา พี่คะ พี่ขา ฮ่าๆๆๆ ตะกละจริงจัง นั่งกินจนอิ่มท้อง ก้อได้เวลาไปดูคอนเสิร์ตซะที เย้ๆๆๆๆๆๆ

ต่อภาคสาม(เรื่องนี้ มันขยันเล่าดีจริงๆ)