Waiting for silence call

ขอเขียนภาษาไทยก่อนวันนี้ เพื่อเป็นการบันทึกเรื่องราวไว้ วันนี้เราไปเที่ยวตลาดโรงเกลือ ที่ อ.อรัญประเทศกะหนูดี อาท และพี่แป๋ง โดยขับรถหนูดีกันไป
หนุกดีมากๆ เลยอ่ะ ออกจากกรุงเทพ กันตั้งแต่แปดโมงเช้าได้ กว่าจะไปถึงก้อเกือบเที่ยงๆ พอดี ไปถึงก้อไปแวะเล่นการพนันเสียหน่อยยยยยยยยยยยยยย
ตามสูตรเด็กมีการศึกษาอ่ะนะฮ๊า ถามเค้าไปตลอดทางแบบไร้ยางอายว่า พี่ฮ๊า บ่อนนี่ไปทางไหนอ่ะค๊าๆๆๆ

แต่พอไปถึง บรรยากาศโดยรวม ไม่ได้ต่างจากที่เมลเบิร์น เท่าไหร่นัก อบอวลไปด้วย กลิ่นหิวความร่ำรวยและความไม่น่าไว้วางใจ ฮ่าๆๆๆ
เราเล่นไรไม่ค่อยเป็นนัก เลยเลือกเล่นตู้สลอตแบบที่เคยเล่นกะฮิโร่ที่นู่น โดนไปเลย ร้อยยี่สิบ เลยเลิกเล่นดีฝ่าตู ไม่มีดวงแฮะ
ก้อไปดูๆ หนูดี เล่นอีกสองสามโต๊ะ เสร็จแล้วจึงย้ายขบวนกลับมายังฝั่งไทย ขากลับหลังจากข้ามฝั่งมาแล้ว ก้อมีแก๊งเด็กเขมรเนี่ย วิ่งไล่ตาม พยายาม
เอาร่มกางแดดให้เราให้ได้ ทั้งๆ ที่พวกเราทุกคนต่างปฏิเสธไป แปดล้านรอบได้ว่า กูไม่อ่าววววว ไม่ต้องกางให้ฉานนนน ฉันยินดีดำมากๆ เลยนะฮ๊า
เราเลยบอกหนูดีว่า เอาเว้ย วิ่งหนีพร้อมๆ กันเลยดีกว่า ก้อโดนวิ่งตามอีก สุดท้ายก้อ เอิ่มมม โดนด่าว่า ใจร้าย แล้วก้อเอาร่มเฉาะที่ด้านท้ายทอยดิฉัน
หนึ่งทีนะฮ๊า ก้อเจ็บเหมือนกันน๊า ฮ่าๆๆ แต่ขำดี

เสร็จแล้วไปเช่าจักรยานเพื่อออกตามหา สินค้าที่เราต้องการ สุดท้ายเปนไงล่ะ ไม่ได้ไรมากมายเลย กระเป๋าสองใบ กะเสื้อโอเวอโค้ตหนัง ราคาสาม
ร้อยบาทเท่านั้น คุ้มเจรงๆๆๆๆ ดีดีดี แต่ตอนนี้ จนมากเลย เศร้า อยู่นานกว่านี้นี่ เกรงใจแม่สุดๆๆ ก้อเดินๆ เรื่อยๆ ซื้อของต่อ จนถึงประมาณ ห้าโมง
ครึ่งได้ จึงตัดสินใจกันว่า กลับบ้านกันดีมั้ย เดวมืด โดยแวะหาข้าวกินที่แถวนั้น แบบไม่แพง แล้วก้อขับรถกลับด้วยความเบิกบานใจ ห้ามใครหลับ
เพราะจะด่า ฮ่าๆๆๆ ก้อนั่งแหกๆ ปากร้องเพลงกันมาตลอดทาง รู้สึกว่าเป็นบรรยากาศที่ดีมากๆ เลยอ่ะ ชอบบบ มีความสุขนะ

แต่ทีนี้ ปัญหาที่เกิดขึ้นก้อคือ เราชักผูกพันอีกแล้ว กะบ้าน กะเพื่อนที่ไทย คือ อยู่ที่ไหน นานๆ พอมันคุ้นชิน มันก้อไม่อยากจาก ตอนนี้ เริ่มรู้สึกว่า ไม่
ค่อยอยากกลับไปเท่าไหร่เล้ยยย เศร้า ฮ๊า กลัวจะเป็นโรคคิดถึงบ้านหนักกว่า ขาที่ไปเมลเบิร์นครั้งแรกอ่ะ เง้ออออออออ ทำไงดี๊ๆๆๆ

ง่วงแล่ว ไว้วันหลัง บรรยายต่อ